
لیلا فرزادمهر
معجزه درون
معجزه عجب کلمه ای است .این چند حرف در کنارهم با باورهای ما چه ها که نمی کند. هر زمان باور به ایجاد تغییردر ما نباشد به معجزه پناه می بریم، تا کاهلی وعدم اعتماد به نفس خودرا توجیه کنیم.
ما از خداییم ،خدایی که قادر وتوانا بودن جزو صفات جمال(ثبوتی) اواست. خدایی که آسمانها را وسعت بی نهایت داده ،خدایی که برای قدرت وعلمش ، تنها توجه به زمین سبز کافی است تا معجزه بی نهایتش را ببینید. با این قدرت بی نهایت در درون منتظر اتفاقی در بیرون، نهایت بی انصافی در حق روح خدایی نیست؟
چطور ممکن است که از بیرون برای ما معجزه بیاورند؟
معجزه ؛همان حرکت است با هر قدم معجزه ای بیافرین .