
لیلا فرزادمهر
فریاد برای سکوت
گاهی سکوت برایمان حکم کیمیا را دارد.
آنروز با صدای مته برقی که از ساعات اولیه صبح آسفالت خیابان را میکند، بیدار شدم. از جا بلند شدم و به سمت آشپزخانه رفتم پنجره آن را بستم.
پرندههایی که مهر سکوت برلب داشتند، از پشت پنجره نگاه میکردند. انتظار دانه ای برای صبحانه بودند.
سرم را داخل یخچال بردم، مقداری از برنج مانده شب گذشته را پشت پنجره ریختم.
به سمت تخت خواب شیرجه رفتم تا ادامه خواب را ببینم.
به محض قرار گرفتن سر روی متکا با صدای آلارم گوشی که برای روز کاری مرا صدا میزد از جا پریدم. آنرا خاموش کردم و دوباره به تخت پناهنده شدم.
وارد مرحله خواب میشدم که با زنگ گوشی تلفن که شمارههای ۳۲۴۵ و ... را فریاد میزد، از جا پریدم، به سمت گوشی رفتم. صدایی ازآن سوی خط شنیده نمیشد، فقط صدای نفسهای منقطع به گوش میرسید. شماره خانه پدری بود. نگران شدم با استرس دوباره شماره گرفتم، خط اشغال بود. بعد از ده بار شمارهگیری بالاخره تماس برقرار شد و معلوم شد که کودک برادر مشغول بازی با تلفن، شماره را گرفته است.
مرخصی داشتم ولی ظاهراً ازاستراحت خبری نیست. از جا بلند شدم و به سمت محل کار حرکت کردم.
در بین راه با یک کامیون ده تنی هم مسیر بودم. هر زمانی که قصد کردم سبقت بگیرم، با صدای گاز ماشین به همراه دود غلیظ مرا منصرف میکرد. با این کش وقوس تا پایان مسیر همراه بودم. صدای بوق اتومبیلها هم علاوه بر آن سرم را به درد آورده بود.
وارد شرکت شدم با حجم زیادی از خریداران، جلوی ورودی مواجه شدم.
با ببخشید مسیر طبقه بالا را در پیش گرفتم.
هنوز پشت میز ننشسته بودم که گوشی تلفن فریاد کشید.
با فروشگاه کار داشتند، خط را منتقل کردم. همزمان گوشی خودم زنگ خورد. مادرمیخواست بداند به سلامت رسیدم.
بعد از قطع تماس دو نفر از مراجعهکنندگان همزمان صورتحساب و فاکتورهایشان رادرخواست کردند. سیستم را روشن کردم و در همین حین همکاران با سروصدا وارد شدند. بر سر یک پروژه با کارشناسان بحث میکردند، در همین احوال مدیر هم صورت وضعیت بانکها را درخواست کرد و پرسید به حساب کدام مشتری واریزی داشتید.
مشتریها هم که حوصلهشان سر رفته بود، مرتب اظهار میکردند که اتومبیل را بد پارک کرده و الان جریمه میشوند.
سر و صدای مشتریها در فروشگاه هم مزید بر علت شده بود. همزمان با آنها صدای پلیس به گوش میرسد که با سروصدامشغول جریمه کردن بود. اتومبیلها را با مدل و رنگ صدا میزد که راه را باز کنید.
موتور سواری که اگزوزش را پاره وصدای هواپیما را شبیه سازی کرده بود در خیابان ویراژ میداد.
آمبولانس گیرکرده در ترافیک با آژیر پرصدا تقاضای باز شدن مسیر را داشت.
کلافه از اینهمه سروصدا تلفن، گوشی، خیابان و...صبرم لبریز شد.
دستها را روی گوشم گذاشتم وفریادزدم" فقط کمی سکوت کنید."