
لیلا فرزادمهر
سرزمین چلچلهها
درزمانی که معلوم نیست سرزمینی بود که چلچلهها در آن به آسایش زندگی میکردند. خانه هاشان امن، دوستیها صادق، فرزندان بیدغدغه آینده، همه یکرنگ، آبودانشان فراهم، آوازها همه در وصف آزادی، دنیا پر از خیروبرکت، باغها سبز زمینها پربار، آسمان آبی و دوست با زمین، زمین سخاوتمند برای چلچلهها، پرواز به هر سو ممکن. گاهگاهی روبهی فریبکار به آنها حملهور و تعدادی از آنها را با خود میبرد. دراندک زمانی یاد گرفتند که بهوقت حمله روباه، دفاع کنند. سالها گذشت و روباه پیر شد. برایش به دست آوردن خوراک زحمت شد. تدبیری اندیشید. لباسی از پرهای چلچلههای مرده پوشید. آرام و آهسته خود را به میان چلچله ها سُراند و عضوی از آنها شد. او با خبرچینی و سیاه نمایی گرگهای خیالی را در ذهن چلچلهها بزرگ و بزرگتر کرد. پروازرا برایشان پرخطر جلوه داد وبالهای پروازشان را بی صدا شکست. روباه سالوس وجرب زبان با مرگ، پیمان برادری بست و برایش خوراک فراهم کرد. هرروز تعدادی از چلچله هارا با دلیل و بیدلیل به دام می کشید و اتهام خبرچینی برای گرگها را آویزانشان می کرد. قفسهایش پرشده بودند. با خیال گرگ، برتدبیر چلچله ها حکومت میکرد. بوسههای مرگ هر دم سرزمینشان را به آتش میکشید. مام مرگ با چشمانی سرخ، در طلوع و غروب خورشید وقتی سایهها کشدار میشدند؛ به هر طرف سرک میکشید و چلچلههای بیدار را به کام خود میمکید. روباه پیر شبانهروز حمله مرگبار گرگها را با صدایی مهیب برایشان بازسازی میکرد، ترس از گرگها را بارها و بارها با الفاظ دهشتناک یادآور میشد. چلچلهها در جوانی پیرو خسته شدند. آنقدربرای لحظهای زندگی تشنه بودند که هر سرابی را میپرستیدند. در اطراف لانه به دنبال جایی برای آرامش پروبال میگشودند. خفقان تمام سرزمینشان را بلعید. پرواز برایشان آرزو، دوستیها رنگبهرنگ، آسمان بیرحم و تیره، زمین خشک و ترکخورده، رودها خروشان وبی رحم، جنگلها و دشتها برهوت، صداها در گلو خفه، آوازها تنها مرگ را به یاد میآورد. فرزندان با دلهره به دنیا میآمدند. بالها را شکسته و شاهپرها را میکشیدند. عدهای از چلچلهها برای دانهای بیارزش دستیار روباه شدند و آوای ترس را زمزمه میکردند. در سکوت مرگبار اندک چلچلههای بیدار تمام تنهایی و غمهایشان را در هاون حسرت ریختند ودلمردگی بهجامانده را با سکون لگدمال کردند. معجون ساخته را به انتخابهایشان آویزان کردند و باروبندیل خود را برای سفر به سرزمین دور داخل بقچه پیچیدند تا در اولین تشعشع طلایی خورشید، وقتی چشمان مرگ لحظهای به خواب میرفت، بال بگشایند؛ شایدحسرت آرامش گذشته را در واپسین لحظات عمر بیابند. در این میان روباه که لباس چلچله بر تن داشت راهنما و بلد راهشان شده بود. تمام نقشههایشان را سیاست کرد تا آنها را از کمین گرگهای خیالی برهاند. قبل از طلوع یکدیگرراخبرکردند تا عزم سفر کنند. تمام داشتههایشان را برجا گذاشتند وبی خیال برای پرواز مهیاشدند. درآغازپروازوقتی بالها را برای اوج گرفتن باز کردند، ناگهان روباه لباس از تن به درکرد. بافریادش مرگ را ندا داد؛ هردو با فراق بال تمام باقیمانده چلچله هارا دریدند. دستیاران روباه با خون و گوشت چلچلهها شستشو کردند. حالا نه در کنار چلچلهها و نه در رسته لاشخورها جایی برای زندگی نداشتند. دیگر چلچله و سرزمینی برای چلچلهها نماند. "برگرفته از داستان مرغ ماهیخواروخرچنگ"