
زندانبان پشت در ماند
پیر مردی سالخورده با موهای پنبهای پشت پنجره اتاق نشسته است.
استکان چای یخ زده را در دستان لرزانش میفشرد. بیرون مردم در رفت و آمدند. از بالا به آنها نگاه میکند. لرزش دستانش چای را روی پیراهنش میریزد. استکان را داخل سینی برمیگرداند.
آب نبات ریزی از داخل قندان به دهان میگذارد. شیرینی آن هم کام تلخ شدهاش را شیرین نمیکند.
به آسمان نگاه میکند که ابری کوچک به سمت ابرهای متراکم حرکت میکند تا با آنها به سفری دور در آن سوی زمین بروند.
روزی که فرزندش به دنیا آمد، هم ابری کوچک به دنبال دسته ای از ابرها درحرکت بودند.
آنروز با شنیدن خبراز همسرپا به ماهش، به سراغ رئیس زندان برای مرخصی رفت. سالها بود که دربان زندان بود. از صبح بایکی از نزدیکان زندانی بند 8 درگیر بود . بدون مجوز میخواست ملاقات داشته باشد.
کاری از دستش برنمی آمد ویا شاید به دلیل عجله نمیخواست کاری انجام دهد.مادر اعدامی سر را بالا گرفت فرزند رابه مالک آسمانها سپرد.نگاه خیس وملتمسش را به وضوح دید.
با موافقت رئیس به سرعت خود را به بیمارستان رساند. به محض دیدن همسر و فرزندش که تا رسیدن اومنتظر نشده بود، لبهایش به دو طرف کش آمد. پسر کوچکش را به آغوش کشید. دسته گلی را که آورده بود با لبخند تقدیم همسرش کرد. شیرینی تولد ودرگیری های نوزاد همه اتفاقات را از یادش برد.زندگی جریان داشت.
بعد از تولد فرزند دوم زندگی روی خوشی به او نشان داد. توانست شرکتی تأسیس کند. با بزرگتر شدن فرزندان شرکت غنی و پربارتر شد. دوران بازنشستگی را در شرکت میگذراند.
حالا فرزندانش هر کدام در شرکت سمتی داشتند وکارها را سر و سامان میدانند.
هر روز برای سرکشی به آنها به شرکت میرفت و کارهای باقیمانده را رفع و رجوع میکرد.
گاهی اشتباهات فرزندان را گوشزد میکرد.گاهی با مشتریان دائمی بیشتر مدارا می کرد.
این روزها نادرستی فرزندان کلافهاش میکرد، هر بار که از مشتریها گله و شکایت میشنید؛ کش مکش بین او و فرزندان به جر و بحث میانجامید.
طرفین خود را محق میدانستند؛ این جر و بحثها هر روز ادامه داشت.
فرزندان کلافه از دستورات پدر او را مجبور کردند در خانه بماند، ولی اصرار پدربرای حضور، آنها را ناچار کرد ، او را به شرکت راه ندهند.
پدر پشت در شرکت ایستاده شکست و تکههای شخصیتش بیصدا نقش زمین شد. وقتی آفتاب یه وری شد،
بدون هیچ حرفی به خانه برگشت. پشت پنجره روبه خیابان نشست. همسر بیخبر از اتفاقات بیرون استکان چای را به او داد و به دنبال کار روزانه به آشپزخانه برگشت.
نزدیک غروب وقتی برای سرکشی سراغ همسر برگشت همچنان نگاه یخزده پیرمرد به تکه ابری که دیگر در آسمان نبود، مات شده بود. چای ماسیده به لبه استکان، هنوز داخل سینی نشسته بود. پیرمرد اما به دنبال ابرک به آسمان رفته بود تا او را به خانواده برساند.