
جلوی در به انتظار باز شدن شرکت ایستاده بودم. از لاین مقابل آمبولانس آژیر کشان راه باز می کرد تا به مقصد برسد. داخل ماشین به حرفهای انگیزشی گوش می کردم. برای تمرکز بیشتر روی نوشتن صبحگاهی صدا را قطع کردم. مشغول نوشتن بودم وگاهی از آینه ماشینهای عبوری را نگاه می کردم. از دور حجم زیادی از بار را دیدم که از زیر گذر بیرون آمد. بعداز آن یک نیسان آبی که از همه طرف آن جعبه ها بیرون زده بود، خودنمایی کرد. نیسان سلانه سلانه از سنگینی باری که داشت از کنارم عبور کرد وصدای گاز ماشین، گوشم را آزرد. به دور شدن نیسان میخ شدم ناگهان غباری به هوارفت. طناب پوسیده بسته شده دور جعبه ها پاره شد وجعبه ها همه خیابان را گرفت. بار یک خاور را به نیسان تحمیل کرده بودند.
با خودم فکر می کردم اگر به اندازه ظرفیت از خودمان توقع داشته باشیم دچار هیچ مشکلی نمی شویم.زمانی که تصمیم داریم به سبک دیگران وبه منفعت آنها زندگی کنیم کار خراب می شود.
مَثَل زیبایی هست که میگه با یک دست چند هندوانه بر نمی دارند.