
با دوستی برای خرید رفتم. مدتی در پاساژ ها چرخیدیم. تمام مغازه ها رابه جستجوی چیزی که نمی دانست چیست زیرورو کرد. در تمام مدت مغازه دارها با آوردن اجناسی که به نظر خودشان مد نظر دوستم بود پیشخوان هایشان را تلمبار می کردند.
غروب با تنی خسته وکوفته با دستهایی که در پهلو هایمان روی زمین کشیده می شد به خانه برگشتیم.
با خودم فکر کردم که خرید لباس وکیف وکفش وغیره که برای یک فصل با آن همراه هستیم و بعداز آن یا به دیگران می بخشیم ویا در گوشه کمد خاک می خورد اینهمه وسواس برای چیست؟
در جایی که نیاز به تحقیق وتفحص داریم یا باید با چشم باز انتخاب کنیم به راحتی برتمام جنبه های موضوع چشممان را می بندیم و می گذریم. عاقبت هم دچار حرمان وپشیمانی غیر قابل جبرانی می شویم.
یکی از این مقوله ها ازدواج است. بدون شناخت وبررسی جوانب اخلاقی، فرهنگی وخانوادگی تن به ازدواج می دهیم که نه تنها باعث بدبختی خودمان می شویم بلکه چند نسل را در گیر این موضوع می کنیم.
برای خرید لباس بارها وبارها قیمت وکیفیت وارزش آنرا می سنجیم که آیا با ظاهر ما همخوانی دارد.با شان ما همراه است اما برای انتخاب همراه وشریک در کار وزندگی تنها به احساس آنی و زود گذر اکتفا می کنیم.
تلنگری به خودم
ارائه شده در سایت ویرگول