
روزنگار3
درصفحه @izmirde_yolcu از مهربانی ولطف خداوند نوشته بود از اینکه از کودکی از خشم خداوند ترسی نداشته است. با او احساس دوستی ونزدیکی می کرده است. مهربانی خداوند را به مادری تشبیه کرده بود که به کودک خطا کار چپ چپ نگاه می کند ووقتی پای فرزند به سنگ میخوره به سرعت به نزدش می شتابد واورا تیمار می کند. آنقدر زیبا نوشته بود که چیزی به ذهنم رسید .
چندسال پیش داستانی از حضرت موسی خواندم .حضرت از خداراجع به خودکشی ومعصیت وعقوبتی که خداوند درنظر گرفته ،سوال می کنند.
خدا از او میخواهد کوزه به تعداد زیاد بسازد. وقتی در کوره خشک شد وآماده شد، فرمان آمد همه را بشکن.
فردا همین روند ادامه پیدا کرد . چند روز که تکرار شد حضرت صبرش را از دست داد وپرسید ":علت چیست من هرروز اینکاررا می کنم وباز درپایان هیچ چیزی ندارم وچرا باید زحمات خودم را به هدر بدهم."
خدا درپاسخ میگوید:" آیا خودکشی انسانها هدردادن زحمت من نیست."

خدایی که اینقدر مهربان است وکوچکترین آمیب وتک سلولی هارا هم از یاد نمی برد وروزی آنهارا می رساند مراقبشان هست وبه آنها حیات داده چطور با ما که به قول خود "خدا " اشرف مخلوقات هستیم وبه خودش برای خلق آن "احسنت " گفته نا مهربانی میکند
با شما موافق هستم خداهمیشه مهربان است ورئوف ؛ درست همانند مثالی که برای مهر مادری زدید.