
لیلا فرزادمهر
ترس از دندانپزشک
دنداندرد خواب را از چشمانم ربود. به سالن پذیرایی رفتم تا با مسکن، دردم را آرام کنم.
دفتر روی میز خودنمایی میکرد. چراغ کوچک را روشن کردم. یادم آمد از بچگی تنها کابوس شبهای تبدارم آمپولی بود که غول یکچشم شده بود و با یکپا، درحالیکه دستهاراپشت سر قرار داده بود، با خندههایی که دندانهای یکی در میان رانشانم میداد خودنمایی میکرد. باور درد بینهایت آمپول هنوز هم در انتهای ذهنم ریشه دارد. از اینکه دندانپزشک برای شروع کار، نیاز به تزریق دارد دلم را ریش میکند. انگار این درد لعنتی ادامه دارد. دارو هم بیتأثیر است.
صبح بامطب داندانپزشک تماس گرفتم. بعدازظهر با ترسولرز وارد مطب شدم. منشی با خوشرویی نامم را ثبت کرد و پروندهای را برای ثبت اطلاعات به دستم داد. به اطراف نگاه کردم یکدست مبل چرمی در دو طرف سالن قرار داشت ودرسمت چپ در ورودی میز منشی قرارگرفته بود. یک آبسرد کن درست پشت لنگه دیگر درورودی گذاشته بودند. روی میز وسط سالن گلدانی سنگی با گلهای طبیعی رز سفید قرار داشت. ساعت خوابیده روی دیوار، دندان سفیدی بود که ریشه و ساقه دندان در وسط صورتی بود، عدد 2:15 دقیقه را نشان میداد.
پسری جوان داخل اتاق دکتر بود و دکترترمیم دندان او را به انتها رساند.
وارد اتاق دکتر شدم. دکتر جوان ماسکی را روی دهان و بینی قرار داده بود وقتی روی یونیت نشستم ماسک را زیر چانه داد دندانهای زیبا و سفید و مرتبش را به رخ کشید. چشمهای درشت، با ابروهای خطکشی و پرپشت و بینی عمل شده صورت مربعی او را تزئین کرده بود.
در خصوص ترس از تزریق و مشکلات دندانی باهم صحبت کردیم. واضح و روشن توضیح دادوروشهای درمانی را برایم تشریح کرد. ترس را فراموش کردم.
تزریق را انجام دادندو... بماند.....
دندانم را تراش میداد صدای غازهای وحشی به هنگام حمله روباه به لانههایشان شنیده میشد. در تمام طول درمان برای فرار از این اضطراب خود را با شباهت صداها، سرگرم کردم. در بین درمان آینه کوچک دندانی را به من دادند تا روند درمان را ببینم.
بعد از یک ساعت باز بودن فک به حد نهایی، بالاخره تمام شد. با لب ودهنی کجوکوله براثر آمپول بیحسی از مطب خارج شدم و به سمت خانه رفتم.
آنقدرهم که فکر میکردم سخت نبود. پولی که از کیفم رفت بیشتر دردناک بود.