
لیلا فرزادمهر
تا وقتی زنده ایم، نمیریم
- می شه دیگه صدا تو نشنوم!
- نمیتونم ساکت باشم باید مرتب حرف بزنم تا وقتیکه حرف میزنم زندهام، سکوتم باعث مرگم می شه
-برو یه جای دیگه حرف بزن.
- فقط میتونم اینجا حرف بزنم.
-یادت نره که من باعث زنده موندن تو میشم آگه بیشتر از این حرف بزنی خودم خفت میکنم.
-خوب میتونی امتحان کنی ببین کی قدرت داره. آگه تونستی خفه ام کنی دریغ نکن.
-باشکلکی که در آینه نشانم داد به سمت دیگری رفت.
ناگهان صدای دیگری بلند شد" می دونی چطور خفه می شه وقتیکه حرفهایش را برعکس عمل کنی؛ همینالان نگاه کن وقتی عصبانی شدی، زود رفت."
نگاه کردم چشمش برق خاصی داشت که مرا به سمت خودش میکشید. دوباره ادامه داد:" ببین الآن حالت بهتر نشده بیا از همینجا شروع کنیم چرا مسواک میزنی برو دیگه بگیر بخواب."
از آینه چشم برداشتم و دستهایم را با حوله خشک کردم بدون اینکه لباسم را عوض کنم خودم روی تخت پرت کردم.
لبخندش پررنگتر شد گفت:" خوبه! راحتی! بدون اینکه به کرونا فکر کنی چقدر راحت میخوابی."
دوباره آبی برگشت" آگه الآن فقط کمی از اون ویروس خوشگله همراه آورده باشی، همه جای خونه بردی، بقیه اعضای خانواده مریض میشوند چطور میخواهی راحت باشی."
بازم شروع کرد با حرفها ش احساس کردم یک قاتل سریالی شدم. بهش گفتم:" ببین با نهایت صبر و حوصله بهت میگم تنهام بزار، از حرفهات خسته شدم دیگه از اینهمه کاری که هرروز پشت سر هم انجام میدم کلافهام."
" صبح باید قبل از بین رفتن دست و لباسم را ضدعفونی کنم بعد هم باید نردهها، راهپله، در آسانسور، در ماشین، داخل ماشین، ورودی شرکت، میز کارم و ابزار و غیره و علاوه براون ماسک لعنتی را باید تا برگشتن به خونه روی صورت داشته باشم. فقط اینها نیست که به بانک وارد میشم بازم ماسک روی صورت از چندلایه نایلون کشیده شده دور کانترکاربر بانکی، که نمیشه حرفها شو از پشت ماسک و نایلونها شنید جستجو برای خودکار، التماس افراد برای استفاده از خودکارها، وارد فروشگاه میشی سر تا نوک پا ضدعفونی میکنند. برای هر کاری مواد ضدعفونی به خوردت میدهند. دلم برای تمام دوستانم تنگشده برای رفتن و گردش در پارک برای دیدن خانواده و اقوام، بوسیدن دست پدر و مادر، نمیدونم چطور بگم خسته شدم ای کاش سرم رو روی بالش بذارم و جونم را تقدیم حضرت عجل کنم. توهم که دست ازسرم برنمیداری. هر دقیقه با یادآوری این بیماری روزم رو خراب میکنی.
آبی متفکر و ناراحت نگاهم کرد.
قطره اشکی روی گونهام چکید آن را پاک کرد وگفت:" ببین تمام حرفهایت درسته ولی الآن وقت مردن نیست تا وقتیکه زندهای باید زندگی کنی هر دوره از زندگی برای خودش لطفی داره، به آینده فکر کن که این دوران تموم می شه و همه اطرافیان قدر همدیگر را بهتر و بیشتر میدانند. تهمت و غیبتها را کنار میگذارند، پشت همدیگر صفحه نمیگذارند از دیدن هم واقعاً خوشحال میشوند و با ریا و تزویر به هم لبخند نمیزنند. افراد سودجو و فرصتطلب دیگر جایی بین مردم ندارند. و...
با تصور آینده زیبای آبی، لبخند زورکی نثارش کردم از جا بلند شدم و به سمت سرویس رفتم. لباسامو عوض کردم دوش گرفتم تمام اطرافم را با اسپری ضدعفونی کردم روی تختی را برداشتم داخل ماشین انداختم وقتی خیالم راحت شد، پسرک قرمز را دیدم که پشت به من کرده و در گوشهای مشغول است. با نوک انگشت، اشکالی را در هوا رسم میکرد. به سمت او رفتم و گفتم:" آبی درست میگه که باید تازنده هستیم زندگی کنیم، وقت برای مردن زیاد دارم اگرچه در زندگی مردن را هرگز تجربه نمیکنیم."
قرمز با نگاه عاقل اندر سفیهی گفت:"واقعاً زندهای وزندگی میکنی."
انگشت حیرت دردهان بردم قرمز حق داشت و درست میگفت. ولی دروغ آبی، شیرینتر بود.
با خنده بلند آبی به سمت او رفتم و خود را به خواب رؤیایی سپردم.