
بازگشت به حال روستایی5
از همان بچگی از بوی دود بدم می آمد. از کنارقهوه خانه با چین دادن به بینی رد شدیم. بوی توتون با سیگارهای اشنواز داخل قهوه خانه به بیرون سرک می کشید. پیرمردهای خسته سر را بالا می بردند. دود قلیان وچپق را با آهی سوزان بیرون می فرستادند.
برادرم سلام بلندی کرد. مردها به زبان آذری وبا لهجه غلیظ "علیک سلام" گفتند.
"کیفین نجُور دِ " مردان، پشت هم به سمت او سرازیر شد.
برادرم دست وپا شکسته زبان آنها را آموخته بود ودر حد احوالپرسی میتوانست گویش کند.
مثل همیشه با پز دادن بابت یک سال بزرگتریش مرا به جلو هل داد. با هم دور میدان ایستادیم و حیواناتی که بدون راهنما مسیر خانه هایشان را می رفتند، تماشا کردیم.
سگ های گله پشت سر گوسفندان می آمدند. بره ها را با پارسی کوتاه به سمت مسیر می راندند. بعداز مدتی که کارشان تمام شد، در سایه دیوار ها لم دادند تا خستگی یک روز تلاش را از تن بدر کنند.
هیبت وهیکل های درشت آنها مرا می ترساند. با برادرم تصمیم گرفتیم برگردیم. هوا رو به تاریکی می رفت. خورشید آخرین خطوط نورهایش را به روی ساکنین زمین می پاشید. همراه بوسه ای سرخ، دستان زردش را تکان میداد وپایین می رفت.
به برادر گفتم: از کوچه دیگری برویم. ببین چند سگ آنجا خوابیده، من می ترسم.
او بادی به غبغب انداخت وگفت: پس من چی هستم نگران نباش هواتو دارم؛ اگه نزدیک بیایند با سنگ می زنم. از روی زمین سنگی برداشت تا خیالم راحتتر شود.
به سمت دیگر برادر رفتم تا در پناه او از کنار سگهای گله رد شوم. هنوز وارد کوچه نشده بودیم وپیر مردهای دور میدان در دیدمان بودند.
سگها هم انگار فهمیده بودند که خیلی می ترسم روی پای عقب نشستند. با چشمان درشت شده مرا نگاه می کردند. دست برادر را محکم گرفتم تا در وقت نیاز باهم فرار کنیم.
با سگها دو قدم فاصله داشتیم. ضربان قلبم را در گوشهایم می شنیدم. چشمانم به سگها بود تا از جایشان تکان نخورند.
در همین لحظه پوزه سگ زرد اخرایی را نزدیک بینی ام دیدم. صدای واق واق بقیه سگها که در گوشم فریاد می زدند، مشاعرم را ربود. در طول عمرم با هیچ حیوانی چشم تو چشم نشده بودم.
ادامه دارد...
ارائه شده در سایت ویرگول
https://leilafarzadmehr.ir/بازگشت-به-حال-روستایی5/