
بازگشت به حال روستایی13
عمه برایم گفت که عروس تا چهل روز حق ندارد از خانه بیرون برود.
***
امروز برای برگشتن به انتظار مینی بوس ایستاده ایم. نور آفتاب گرم صبحگاهی پوستمان را مرطوب کرده است. همه اهل روستا در اطرافمان جمع شده اند. از دور رنگ قرمز ماشین به چشم می زند. اینبار مشایعت کنندگان با ظرفهای پنیر وکره محلی وانگور وکشمش ونان محلی، ماست چکیده ومقداری گوشت مارا به مینی بوس قرمز رساندند. عمه برای توشه راه، نان فتیر با شیر پخته بود. پسر بزرگش زردآلو های قیصی شده و جعبه آلو و هندوانه ها را با فرغون حمل کرد. خانواده ما بعداز خداحافظی و بوسیدن های طولانی، همراه اشک های مهربانی آنها سوار شدند. وسایلمان کف مینی بوس چیده شد.
عمه انجیل مهربان از شب گذشته که عزم سفر کردیم در هرگوشه ای از خانه اشک می ریخت. از عمه بارها خواست بیشتر بمانیم.
مهربانی این مردم را با کلمات نمی توان توصیف کرد.
وقتی که ماشین حرکت کرد با ریختن آب، مارا بدرقه کردند. از شیشه آخرین صندلی دیدم که اشکهایشان را با گوشه روسری پاک می کردند.
بیچاره عمه انجیل چقدر پشت سرمان گریه کرد. اگر چه زبان گویش آنها را نمی دانستم ولی درک محبت نیازی به زبان سر ندارد.
نان تازه ای که برایمان قبل از طلوع خورشید می پختند، شیر ولبنیات تازه ای که هرروز برسرسفره می آمد، جای خوابمان که دربهترین جای خانه گسترده میشد، یا احشامی که به خانه همسایه بردند تا بوی آن مارا نیآزارد ،میوه هایی که تازه از سر زمین به خانه منتقل میشدو... هزاران محبتی که به میهمانان برادرش بی دریغ ارزانی داشت، مِهر ومحبتش را به رُخ می کشید.
دو هفته مثل نسیمی خنک وخوش بو از کنارمان گذشت. بامرورخاطره روستا، سالهاست که عطرآن سفر را در شامه حفظ کرده ام.
پایان
ارائه شده در سایت ویرگول
https://leilafarzadmehr.ir/بازگشت-به-حال-روستاییآخر/