
کنار دیوار زیر آفتاب صبحگاهی نشسته بودند . حمام آفتاب می گرفتند . بیکاری ودرماندگی وادارشان می کرد صبح تا غروب برای بدست آوردن یک لقمه نان بی منت دور میدان بنشینند، شاید کسی کارگری روزانه بخواهد ودر این بین آنها هم نانی برای سفرهای خالی بدست بیاورند. برای فرار از این بیکاری هر کدام نقلی از روزگار شان را به ترتیب برای هم تعریف میکردند..
از دور گرد و غباری دیده شد. سوارانی به تاخت به آنها نزدیک می شدند.
تن های فرتوت را از زمین بلند کردند . کنار دیوار در صفی منظم ایستادند؛ تا بفهمند که این همه عجله برای چیست. سوارانی که با شیپور فریاد میزدند و مردم را برای جمع شدن درمیدان ترغیب کردند. مردم با سر و صدای سواران سرها را از خانه ها بیرون آوردند و با تعجب این هیاهو را نظاره کردند.
جمعیتی انبوه دورمیدان حلقه زدند. سواران روی سکو ایستادند. یکی از سواران که لباسش نسبت به بقیه باررنگ ولعابی متفاوت بود؛ فریاد زد مردم گوش کنید! مردم گوش کنید!!
صدای همهمه مردم آرام و آهسته از بین رفت . همه سراپا گوش شدند؛ تا اتفاق جدید را رصد کنند. سوار نامهای را از داخل لباسش بیرون کشید و با اصول وادا شروع به خواندن کرد.
“مردم جناب آقای … برای رسیدگی به مشکلات و مصائب شما نایبرئیس شدهاند ؛ بدانید و آگاه باشید که از این پس مشکل قطع برق، آب، گرفتگی فاضلاب، بیکاری، بیماری وفقر ونداری و….. نخواهید داشت..
در ادامه سخنانش بقیه محسنات جناب نایبرئیس را بر شمرد. آنقدرحسن وجمال ایشون را شماره کرد که مردم باورکردند . کمکم قیافههای گرفته و عبوسشان با لبخند دندان نمایی باز شد. رفته رفته احساس مسرت و شادی در رگ و پی آن ها جاری شد .چشمهایشان روزگار خوش و خرم همراه با رفاه را می دید. غرق در آرامش خیالی شدند.
در این بین یکی ازسایه نشینان به کنار دیوار برگشت و در آفتاب صبحگاهی که میرفت گرمای اصلی خود را به نمایش بگذارد، نشست . نفس حبس شده را با صدا بیرون داد، با خیال راحت بسته سیگار را از جیب پیراهن بیرون کشید . ضربه ای به انتهای پاکت زد. یک نخ از آنرا گوشه لب گذاشت ، کشوی جعبه کبریت را باز کرد و چوب کبریت را به بدنه آن کشید. باصدای “جزی” چوب شعله ورشده را بر جگر سیگار نشاند وبا پکی عمیق مشتعل کرد و همزمان دود سیگار را به داخل ریه های خسته فرستاد.
دوستانش حرکات اورا نگاه کردند. با اشاره پرسیدند: چی شد؟ لبخندی گوشه لب نشاند و شانه ها را به علامت بیتفاوتی بالا انداخت . آنها هم جمعیت را ترک کردند ، به کنارش برگشتند. پرسیدند: “چه شد چرا نماندی ؟”
همراه لبخندش پوزخندی را چاشنی کرد و گفت :”به نظر شما جناب نایبرئیس هم دهان دارد؟” دوستان به یکدیگر نگاه کردند و در حالی که شاخ هایشان درحال رسیدن به پهنه آسمان بود، پرسیدند:” یعنی چه؟ منظورت چیست؟”
او این بار خنده صداداری کرد و گفت :”جناب نایب هم دهان دارد، پس برای خوردن آمده است؛ او هم می خورد و می نوشید وبه ریش ما می خندید ولی برای ما کاری نخواهد کرد!
هر کسی به فکر خویشه کوسه به فکر ریشه""