
آسمان دمدمی جاده سبز
ماجرا روز اول برج بعد از گرفتن حقوق شروع شد .دو روز دیگر عید ماه رمضان است و به لطف دولتمردان یک روز هم به تعطیلی آن اضافه شده است . چون بعد از آن پنجشنبه و جمعه قرار دارد ، میتوان گفت که تعطیلی چهار روزه خواهیم داشت.
تلفنی با خواهرم هماهنگ شدیم که به همراه دخترم برای دیدن برادر به شمال سفر کنیم. اتومبیل را به تعمیرگاه بردم و سرویسهای لازم را انجام دادم و بعد از کنترل ترمز ها، روغن را تعویض کردم و سیستم برقی ماشین راهم کنترل شد .
صبح عید بعد از خواندن نمازعید به دل جاده زدیم. هوای جاده خنک و دلچسب بود . ترافیک روانی داشت، که می توانستیم با سرعت متعادل ادامه مسیر دهیم. شهر آبیک را پشت سر گذاشتیم برای استراحت در یکی از مجتمع های تفریحی توقف کردیم. به همراه بقیه مسافر ها به سمت بوفه ها هجوم برده و بعد از طی شدن صف طولانی بالاخره بیرون آمدیم. در راه برگشت از دور کسی برای ما دست تکان می داد هر سه نفر با تعجب به هم نگاه کردیم . اطرافمان در مسیر حرکت ما کس دیگری نبود. نزدیکتر رسیدیم متوجه شدیم که ما را با کسی اشتباه گرفته است. از کنارش گذشتیم به ماشین رسیدیم و سبد پیک نیک را از صندوق بیرون آوردیم .بعداز نوشیدن چای گرم دوباره به اتوبان واردشدیم.
بعد از گذشتن از مسیر گردنه کویین وقتی که به سرازیری جاده رسیدیم با صف طولانی و البته منظم اتومبیل ها مواجه شدیم . در کنار هم کاملا متوقف شده بودند. در ردیف آخر اتومبیلها ایستادیم بعد از توقف طولانی ،اتومبیل را خاموش کردیم و پاهایم را آزاد کردم. بعد از مدتی راه کمی باز شد و به اندازه چند ماشین صف طولانی اتومبیلها به حرکت درآمد. این مسیر از ساعت ۱۰ صبح تا ۱۱ شب به همین ترتیب ادامه داشت. در میانه راه آمپرآب ، بالا تر از خط قرمز قرار گرفت. کنار جاده پارک کردم و کاپوت را بالا زدم تا کمی موتور خنک شود .ساعت ۴ بعد از ظهر خرداد ماه گرمای طاقت فرسا و دیوانه کننده ای حاکم بود .
خودرو امداد جادهای نزدیک شد کارشناس پیش آمد. خواست که اگر کمکی لازم داریم همراهی کند. پاسخ دادم برای خنک شدن ایستادیم و مشکلی نداریم. بالاخره بعد از ساعتها از ترافیک خلاص شدیم به نزدیک امامزاده هاشم رسیده بودیم. که هوای بهاری و هوسباز تغییر کرد. ابرهای تیره و تار آسمان را تصاحب کردند و نم نم باران شروع به باریدن کرد. هرچه به سمت خطه گیلان پیش میرفتیم باران شدید تر و هوا تیره تر می شد. آفتاب هم وقتی از پس ابرهای قطور برنیامد خودش را به خانه رساند تا استراحت کند.
تاریکی همراه با بارش قطرات درشت باران و از همه عجیبتر مه غلیظی که جاده را پوشانده بود دلهره واضطراب را به جانمان تزریق میکرد. دیدم در جاده کمتراز 20متر بود چند بار به شانه جاده در سمت راست کشیده شدم . پدر برایم گفته بود که هرگاه دید در جاده بیرون شهر کم شد ،بهتر از پشت یک کامیون حرکت کنی.
اولین تریلی که در جاده دیدم خودم را پشت آن رساندم و با او همراه شدم تقریباً نیم ساعت با این شرایط رانندگی کردم. چشمهای خودم و خواهرم در صندلی جلو به شیشه چسبیده بود تا دید بهتری از جاده داشته باشیم خلاصه نیمه های شب به خانه برادر رسیدیم آنقدر خسته بودم که هیچ سبزی وطراوتی در جاده ندیدم. این اولین تجربه سفر طولانی با اتومبیل خودم بود که برایم بهترین خاطره را رقم زد.