
من بودم و زمین و آسمان و ستارههایی که چشمک زنان نگاهم میکردند. چه شب زیبایی است، چه آرامشی، آسمان هم برای خود چه دنیای شگفت انگیزی دارد. پر از ستارههای کوچک و بزرگ، کاش من هم در میان آنها بودم. همین طور که داشتم به دنبال دهکده آرزوها میگشتم و از تپه پایین را نگاه میکردم، چشمم به چراغ کلبههای دهکده افتاد. با خوشحالی به سمت دهکده دویدم، خدای من، اینجا خیلی زیباست. شنیده بودم اگر به آن کلبهی مخروطی شکل خودم را برسانم و بر بام آن بایستم و آسمان را نگاه کنم، آرزویم برآورده میشود. تمام کوچهها را دویدم و از چند نفر پرسیدم تا به آن کلبه رسیدم، درب را کوبیدم، پیرزنی با صورتی پر از چین و چروک و چارقدی با گلهای نارنجی در را باز کرد و گفت: چه میخواهی؟
من که عجله داشتم و نفس نفس میزدم، به او گفتم، آمدهام به کلبه شما تا از آن بالا آرزو کنم، مگر فراموش کردهاید که امشب هر کسی آرزو کند و ستاره دنبالهدار را ببیند، آرزویش برآورده میشود. پیرزن رو کرد به من و با لبخندی گفت، آهان درست است، بیا داخل.
شادی تمام وجودم را فرا گرفت. با او گفتم چرا مردم دهکده به کلبه شما نمیآیند و آرزو کنند، پیرزن گفت اینجا همه آرزوهایشان برآورده شده است و دیگر کسی آرزویی ندارد.
درست است که اینجا دهکده آرزوهاست ولی اینجا دیگر هیچ کسی آرزو ندارد، حالا تو هم سریع برو بر روی بام و آرزویت را به ستارهها بگو.
بر روی بام رفتم، دستانم را باز کردم، گویی تمام ستارهها را بغل کردهام، چشمانم را به آسمان دوختم و از ته قلبم آرزو کردم به امید برآورده شدن آن ...
آرزوها، امید زندگیمان هستند، همیشه سعی کنیم آرزویی داشته باشیم تا زندگی شیرینی داشته باشیم. نه مثل مردم دهکده آرزوها که همه آرزوهایشان برآورده شده و دیگر آرزویی ندارند و زندگی یکنواختی را برای خودشان رقم زدهاند.