در دوره قاجار عکاسی منحصرا در اختیار شاه و درباریان بود. پس از سالهای طولانی، ابتدا به عکاسخانههای پایتخت و بعد از آن به عکاسخانههای دیگر شهرهای بزرگ از جمله اصفهان راه یافت. در دوره پهلوی اول به سبب نیاز به عکسدار بودن سجل احوال، مردم زیادی به عکاسخانهها مراجعه کردند. اما هنوز بهطور گسترده و به منظور ثبت عکس یادگاری مردم عادی و عموم جامعه به سراغ عکاسخانهها نمیرفتند. با آغاز حکومت محمدرضا شاه و شروع پهلوی دوم، عواملی مثل افزایش همزمان مجلههای مصور با عکسهای مردان و زنان و عمومیت یافتن سینما برای طبقات و اقشار مختلف جامعه که همه ابعاد زندگی مردم را تحت تأثیر خود قرار میداد، موجب افزایش سطح شناخت و آگاهی عموم مردم نسبت به پدیده عکاسی و تصویر حاصل از آن شد. بنابراین همه مردم راغب شدند عکسی از خود داشته باشند و منجر به شکلگیری بدنه اصلی پرترهنگاری عکاسخانهای در این دوران شد.