در روزگاران کهن، روستایی دورافتاده و سیلزده وجود داشت به نام وارونهآباد.
در این روستا همهچیز وارونه بود؛ مثلاً موز طعم لبو و لبو طعم موز میداد، و ابرها در زمین و گاریها در هوا بودند.
با این حال، باز هم مردم آنجا مهر ورزیدن به یکدیگر را فراموش نکردهاند.
در کوچههای روستا بوی لبو میپیچد.
شمس، پسرک لبوفروش، به گرگها لبو میدهد تا نمیرند.
بهمنی، پیرِ وردِ قصهی ما، بسیار افسرده و چروکیده و پلاسیدهتر از آن است که کار کند.
سمعکش را میزند، اما باز درمیآورد؛ زیرا هر بار که میگذارد، آه و نفرین مردم به گوشش میخورد.
در کوچهای دگر، بچهی کوچکی از دکان پدرش هندوانهای قرض گرفت تا آن را با تلمبه باد زند و با آن بازی کند.
بهمنی دوباره در کوچهها راه میرود.
یوزپلنگان با سنگ به او پرتاب میکنند، و آنقدر بلند فریاد میزنند که صدای ضعیف و لرزناک پیرمرد شنیده نمیشود.
بهمنی مدام با خود میگفت:
«خدایا، از بهر کدام گناهم بود اینهمه درد و رنج؟
که میدانم، خودکرد را تدبیر نیست؛
اما دگر طاقتَم مُرد شده.»
ناگهان گرگی با یال آتشین و چشمانی چون چراغ آمبولانس به او گفت:
«این سزای همان کارت است که کردی؛
همان که دمپایی آغشته به هیدروکلریک اسید را در پارچهی یشمی فرو بردی و در چاه درانداختی.»
بهمنی ساکت شد.
تنها صدایی که میآمد، صدای بازی بچهها با هندوانهی بادشده بود.
بهمنی برای عذرخواهی از مردم، رفت سراغ سحر و جادو.
کتاب یاقوتهای شورشی طلایی را برداشت و ورد را خواند.
اما پیریاش، چشمانش را تعطیل کرده بود؛
و اشتباهی، ورد مرگ را خواند... و مُرد.