یادم است در یکی از روزهای زندگیام، که طفلی بیش نبودم، با خانواده به مشهد رفتیم. ماشین ما پیکان پلاسیدهای بود که پدرم نمیتوانست از آن دل بکند؛ هر کاری میکرد که ماشین جدید بخرد، اما باز هم علاقهاش نمیگذاشت. هنوز هم آن را دارد.
من در ماشین که مینشستم، یک حس غروری داشتم که هیچوقت در عمرم نداشتم. نمیدانم چرا، ولی با برادرم همیشه دعوا میکردم که من جلو بنشینم یا او. خوشبختانه یا بدبختانه، او همیشه جلو مینشست و من عقب. آنقدر ناراحت میشدم که انگار دنیا را از من گرفتهاند. آخر، وقتی جلو مینشینی، حس عجیبی دارد؛ انگار تو پادشاه عالمی و همه خدمتکاران تو هستند.
البته تنها کسی که ذوق زیادی به ماشیننشستن نداشت، مادرم بود. همیشه به پدرم میگفت: «این پیکان امنیت ندارد، چرا ماشینت را عوض نمیکنی؟» خب، چه میشود گفت؟ مادرمان انتظاراتش از دنیا بیشتر بود. آخر، مادر من چه انتظاری از این پیکان جوانان دارد؟
به هر حال، برای سفر وسایل را جمع کردیم و راه افتادیم. خانهی ما کرج بود. ماشین ما رادیویی داشت که همیشه با حال ما خوب بود؛ مثلاً وقتی عصبانی بودیم، برنامهی خندهدار میگذاشت و حال ما را تغییر میداد.
حال بگذارید از احوال ماشین بگویم: ماشین ما صدای بسیار بدی داشت و تا هفت کوچه قبل و بعد میفهمیدند که ما ماشین را روشن کردهایم. داخل ماشین ما بوی عجیبی داشت. ماشین ما سفید بود و درهایش را هر جور میبستی باز میشد. یکی از دلایل علاقهی پدرم به پیکان این بود که داشتن ماشینهای خارجی را جزو فرنگیمآبی میدانست.
ماشین را روشن کردیم و حرکت کردیم به سفری بیپایان. اولهای مسیر آنقدر ذوق داشتم که کسی نمیتوانست جلوی ورجهورجهام را بگیرد؛ اما بعد از مدتی خسته شدم. جاده شبیه ریسمانی بیپایان بود.
در میانهی راه، در رستوران «دلمزه» غذا خوردیم. نمیدانید چه حالی داشتم! پس از آن، نگاههای بیمعنی به جاده… بالاخره یک اتفاق خوب رخ داد: ما در آنجا قیمه خوردیم؛ طعمش، طعم قیمهی عاشورا را میداد.
دوباره سوار ماشین شدیم و باز هم من شوق الکی خودم را برای ادامهی مسیر نشان دادم؛ اما اتفاق بدی افتاد. پدرم هر کاری کرد، نتوانست ماشین را روشن کند. از رستورانی کمک خواست. آنها کمک کردند، ولی به پدرم گفتند: «این ماشین به مشهد نمیرسد؛ برگرد.»
پدرم ناراحت به ماشین نگریست. ماشین هم ناراحت بود؛ موتورش مدام غرغر میکرد و اگزوزش هم از ترس میلرزید. رادیو آهنگ غمگین پخش میکرد. راهی نبود؛ باید برمیگشتیم.
اما ورق برگشت؛ یکی از دوستان دیرینهی پدرم بهصورت اتفاقی از آنجا گذشت. پدرم گفت: «کمکی برسان تا به مشهد برویم و در آنجا ماشینمان را تعمیر کنیم.» ناگهان رادیو برنامه را عوض کرد و برنامهی شاد گذاشت.
پدر با زنجیر، ماشین ما را به آنها متصل کرد و ما به مشهد رفتیم. هر بار که به یاد گذشته میافتم، خوشحالتر از قبل میشوم.