امروز بر تو سخنی گویم که از صد دینار بِه؛گر فهمی، دنیا از آنِ توست.
گر رفاقت کنی، ز همهکس بینیاز بمانی؛ گر عاشقی کنی، معشوق نشوی.
آری، پند من دانش ادبیات است. شاید گویید: «آخر ما را به آن چه؟»
اما شما جاهلترین جاهلاید؛ زیرا ادبیات را نباید طوطیوار یاد گرفت.
تنها راه آن است که با تمام بدنتان آن را حس کنید، نه فقط گوش و زبانتان.
یادم است که در دوران طفولیت، هر وقت که اسم ادبیات میآمد، گل از گل شکفتن میکردم.
اما عاشقی راه یادگیری آن نیست؛ باید فهمید، وگرنه صد بار اینگونه کنی، هیچکس را به در نیاید.
ادبیات آینهی دل هر شخص است، و هر جمله نشانِ شخصیت ماست.
پس این را بدان: هر کس که از ادبیات هراس دارد، در دلش پر از ناراستی و پلشتی است.
و اگر به هر کلمهی آن دقت کنی، متوجهاش میشوی.
حال، اینها را از بندهی حقیر بپذیر و فراگیر، که در زندگیات به کار گیری؛
دگر بار تحقیر مخواهی شد.
پس اینها را حلقهی گوشت کن تا فراموش نکنی،
چون دگر بار نشاید شنید یا خواند.