پدر بزرگم را خیلی دوست داشتم .چهره او بشاش و پر از چین و چروک بود. او مرد مقتدر و مهربانی بود .بعد از فوت مادربزرگم پدر م تصمیم گرفت که برای اینکه او تنها نباشد ، او را پیش خود بیاورد تا احساس تنهایی نکند . مادربزرگ 75 ساله و پدر بزرگ هم 80 ساله بود. آنها 40 سال در کنار هم روزهای خوش و ناخوشی را سپری کردند . سرانجام در 8اردیبهشت مادربزرگ از پیش ما رفت و پدر بزرگ را با غمی جانسوز تنها گذاشت . وقتی مادر بزرگ دنیا را ترک کرد ، آ ن چهره بشاش پدر بزرگ روز به روز تکیده تر می شد . پدر بزرگ الزایمر گرفن و دیگر کما فی سابق کسی را نمی شناخت حتی خودش را . وقتی پدرم می خواست او را به حمام ببرد ، دستش را پس می زد و او را هل می داد . بعد هم گوشه ای می نشست و گریه می کرد . گاهی اوقات هم فریاد می زد .روزی مادر به پدر رو کرد و گفت: ببین ابراهیم ! تا کی می خواهی از پدرت مراقبت کنی ؟
پدرم در جواب مادرم گفت : او پدر من است . من نباید او را در این شرایط تنها بگذارم .بعد از فوت مادرم ، پدرم فقط مرا دارد.این درست نیست اورا تنها بگذارم.
پدرم سمبل صبر واستقامت بود . چه شب ها و روزها از پدربزرگ پرستاری می کرد . به سختی اورا از تخت بلند می کرد و به دستشویی می برد . از این کار پدرم لذت می بردم . او درس قهرمانی را به من یاد داد.
یک سال گذشت . پدربزرگ هم فوت کرد . در 2 بهمن ، که هوا رو به سردی می رفت ، همه برای مراسم خاکسپاری رفته بودند. بعد از اینکه مراسم به پایان رسید ، همگی به خانه آمدیم . کنار تخت پدربزرگ ، وسایلش بود که شامل یک چمدان پر از لباس . یک رو تختی چرک مرده و یک رو بالش زری دوزی .
پدر می خواست وسایل پدر بزرگ را دور بریزد. مدتی وسایلش را بررسی کرد . جیب هایش را گشت . در جیب عقبی اش کاغذی بود . آن را باز کرد. در آن نوشته بود : "پسر عزیزم .وقتی نامه مرا می خوانی که من تو را برای همیشه ترک کردم . پسر مهربانم تو در حق من خیلی خوبی کرد ی . روبه روی خیابان 13 کوچه ای هست . داخل کوچه می شوی. بعد کنار کوچه درختی می بینی . پای درخت گودالی هست. بعد که به آنجا رسیدی زمین را بکن . گنجی خواهی یافت.
پدر اولش فکر کرد پدرش سر به سر او می گذارد ، ولی بعد تصمیم گرفت به حرف پدرش گوش کند .
پس شبانه با کوله پشتی و وسایل مورد نیاز به آنجا رفت . آن جا همان طور بود که پدر گفته بود. تصمیم گرفت زمین را بکند. عرق کرده بود. اما دست از کار نکشد . تا سرانجام به جسم سفتی برخورد. آن را کشید بالا. صندوقچه ای قدیمی در دل زمین به چشم می خورد . به هر جان کندنی بود ، صندوق را بالا کشید . درآن را باز کرد پربود از سکه های طلا ؛ به همراه نامه ای . نامه را باز کرد خط پدربزرگ را شناخت . مضمون نامه چنین بود : این سکه ها همه از آن توست .