گاهی به دور از تمام دغدهه ها ،کوله بار تنهایی ات را بر میداری و میروی تا یک نفس راحت بکشی و خودت را به یک فنجان قهوه تلخ دعوت کنی که شاید با تلخیش تلخی بغضت را بشوید و ببرد...با افکارت کلنجار میروی تا بالاخره به نتیجه ای برسی،اما یهو کسی از کوچه خاطرات فریاد میزنه.... دلت را میخواهی چکار کنی..یهو ب خودت می آیی و می بینی آه دلت را جا گذاشته ای و چاره ای جز برگشت جسمت نیست...