روایت، روایتی نیست این روزها جز روایت کرونا !!
ویروس بی رحم و نادیدنیای که کام تمام جهان رو تلخ کرده ،عزیزان زیادی رو از خانوادهشان جدا کرده و روز عالمیان را شب کرده است ...
در این لحظات که در تدارک این نوشته برای شما هستم خیلی از مردم کشورم در تدارک شب یلدایی باشکوه هستند و امیدوارم که رعایت پروتکل بهداشتی جزئی از برنامه شان باشد !!!
اما تنها مسئله ای که ذهن و دل و جان من را درگیر کرده این است که به امید خدا این شب طولانی با پایان شب کرونا مصادف باشد و این شب طولانی و سخت هرچه زودتر به اتمام برسد شبی که نه جایی برای شب نشینی و هم نشینی گذاشت و نه جایی برای مهمانی و بجا آوردن صله رحم!! از ته آرزو میکنم امشب مردم سراسر کشورم و پهنه ی گیتی با هر رنگ و کیش و آیینی که دارند شبی شاد و بدون کرونا سپری کنند.
این روزها که غم تا عمق جان همه مان نفوذ کرده و تیک و تاک ساعت مرگمان مدام به گوشمان میرسد شادگویی و شاد کردن بسیار مهم و با ارزش است و اینجاست که اهمیت رسانه ها و ابزارهای سرگرمی بیش از پیش نمایان می شود و فکر میکنم دلیل تدارک این پویش هم کمی دور کردن مردم از هوای کرونا و نشاط و هیجان بخشیدن به آنهاست ...
نوشتن همیشه و همیشه یار و یاور بشر بوده و هست و خواهد بود. به حروف درآوردن دغدغه ها و حال و احوالم همیشه به من آرامش بخشیده و کمک حالم بوده حتی در این روزها که قلمم فقط به تلخی می نویسد نیز آرامش عجیبی از نوشتن و روایت کردن حال و احوالاتم میگیرم .
روایت حال و احوالم!!!
حال و احوال کسی که در بهترین سالهای جوانی اش چاره ای جز محبوس شدن در خانه ندارد و ترس از این ویروس شوم همه ی وجودش را فراگرفته به گونه ای که حتی دیگر علاقه ای به معاشرت با بهترین دوستانش را هم ندارد طییعتاً نباید خوب باشد!
ولی ایمان !!! این کلمه ی عجیب و با عظمت میتواند همه این سختی ها رو قابل تحمل کند و همه تاریکی های این شب را روشنی بخشد ؛ ایمان به این دو آیه ی کتاب الهی (فان مع العسر یسرا *ان مع العسر یسرا(سوره انشراح)): بدین معنا که مسلما با سختی آسانی است و در آن خداوندگار عالم دوبار تکرار و تاکید می کند تا دل مومنان و مردمان قرص شود که حتمیت در کار است و شکی در آن نیست ، می تواند ورق را برگرداند و حال و احوالم را دگرگون کند .
دلم نمی آید که نوشته ای بنویسم مگر اینکه در آن نام و ذکری از کادر درمان و تلاش های آنها برجای بگذارم ،افرادی که خیلی از آنها برای کمک به مردم جانشان را به خطر انداخته و از دست دادند و شهید شدند ؛ به عنوان عضو کوچکی از جامعه از صمیم قلب ازشان کمال تشکر را دارم و سرم بالاست و شرمنده یشان نیستم چون با حدااکثر توان پروتکل های بهداشتی را رعایت کردم و از خدا برایشان قبل از هر چیزی سلامتی و بعد از آن همه ی چیزهای خوب را میخواهم .
کرونا بدی های زیادی داشت ولی یک خوبی بسیار مهم نیز داشت این که باعث شد بیشتر قدر سلامتی مان را بدانیم چیزی که اصلا به چشممان نمی آمد و برایش شاکر نبودیم که دلیلش هم غرور ناشی از تکنولوژی و پیشرفت علم پزشکی بود ولی یک ویروس نامرئی به همه مان ثابت کرد که چقدر سلامتی حائز اهمیت است و چقدر بودن در کنار خانواده و دوستان می تواند لذت بخش باشد چیزهایی که قبلا به آن صورت به اهمیتشان واقف نبودیم .
این روزها اخبار مربوط به فراگیری واکسیناسیون کرونا در کشور های مختلف موجی از امید در دل همه مردم به وجود آورده اما نکته ی نگران کننده برای مردم کشورم این تحریم هاست که ممکن است باعث شود جان هزاران نفر بخاطر هر روز تاخیر در شروع واکسیناسیون به خطر افتد ! امیدوارم و فقط و فقط می توانم دعا کنم که جان هیچکسی از هموطنانم بخاطر کوتاهی و کارنابلدی عزیزان مسئول به خطر نیفتد و هرچه زودتر واکسیناسیون برای مردم رنج کشیده و صبور کشورم نیز شروع شود.
شکی نیست که هیچ پایانی به اندازه پایان کرونا شادی بخش،زیبا و مناسب نیست پس پایان روایتم را به این آرزوی قشنگ اختصاص می دهم که به امید خدا نام و یاد کردنا هرچه زودتر از خاطر تمام مردم جهان فراموش و زدوده شود طوری که انگار از اول نبوده !!!