آقای آرتور گوشه‌ای از کافه نشستاده است و مرتب سیگار می‌کشد.
کافه -در این ساعت- همیشه خلوت است؛ اما نوازندگان همچنان می‌نوازند.
او در انتظار دوست دوران دبیرستانی‌اش، هنریش، است، ولی بیست دقیقه از زمان ملاقات گذشته و خبری از دوست چندین و چند ساله‌اش نیست. جرعه‌ای از قهوه اش می‌نوشد که مردی غریب، با سر و وضعی مرتب و موهای ژل زده، در مقابل او می‌نشیند. آرتور میپرسد:(( تو کی هستی؟))
((من همونی هستم که با اومدنش این داستان تموم میشه.))
پایان
