او

در من، منِ دیگری در حال زیستن است؛

رویت را می‌بیند،

موهایت را شانه می‌زند

و روشنی‌شان را چون خورشیدِ تازه‌طلوع‌کرده می‌نگرد.

چشم‌هایت چیز دیگری به من می‌گفتند:

زندگی، امید، روشنایی…

اکنون هیچ‌کدام را در خود حس نمی‌کنم.

تو همیشه در آن «من» زنده خواهی بود.

"«زمستانِ چهار صد و چهار"»