
همه چیز بینقص به نظر میرسید. پاریس با خیابانهای سنگفرش، کافههای دنج، و عطر دلنشین نانهای تازه، مثل یک کارت پستال زنده بود. سفر به فرانسه حکم یک استراحت از زندگی روزمره را داشت. اما این حال خوب، فقط تا روز سوم ادامه داشت.
در یک کافه کوچک نزدیک مونمارتر نشسته بودم، کروسان تازه و قهوه داغم رو نوش جان میکردم که ناگهان متوجه شدم کارت بانکیای که باهاش تمام پرداختهای ایرانم رو انجام میدادم، نیست. کیفم رو زیر و رو کردم، تمام جیبها رو گشتم، اما خبری از کارت نبود. با خودم گفتم شاید توی هتل جا مونده. قهوه رو به سرعت تمام کردم و به سمت مترو دویدم.
توی مترو، کنار پنجرهای که انعکاس برج ایفل توش دیده میشد، مدام با خودم تکرار میکردم: «حتماً توی چمدونه، چیزی نیست.» اما وقتی به هتل رسیدم و اتاق رو زیر و رو کردم، فهمیدم واقعاً کارت رو گم کردم. حالا چطور قبضها و شارژ اینترنت خانه رو از اینجا پرداخت کنم وقتی CVV2 کارت یادم نمیآید؟ مامان و بابا شمال بودن و کسی هم نبود که کمکم کنه.
روی تخت نشستم، در حالی که نور غروب از پنجره اتاق روی دیوار افتاده بود. ذهنم پر از فکرهای مختلف بود. زنگ زدن به بانک؟ بعید بود از اینجا بشه کاری کرد. پاریس، که تا همین دیروز جادویی به نظر میرسید، حالا به یک شهر پر از مشکل تبدیل شده بود.
یاد دوست همیشگیم افتادم و برایش پیغامی ارسال کردم و درخواست کمک کردم. چند دقیقه بعد همینطور که به نمای برج ایفل از پنجره نگاه میکردم، گوشیام ویبره زد. پیام از دوستم بود که گفت اطلاعات کارتش را بهم میده تا بتونم قبضها را فعلا با کارت او پرداخت کنم. همینطور گفت اگر میخواهم این مشکل برای همیشه حل شود از قابلیت پرداخت خودکار قبضها استفاده کنم.
یک نفس عمیق کشیدم. انگار باری سنگین از روی شونههام برداشته شد. به منظره بیرون نگاه کردم؛ نور برج ایفل در تاریکی میدرخشید و بوی نان و قهوه از کافهها به مشام میرسید. حس آرامش دوباره برگشت.
از اون لحظه، سفرم به مسیر عالی خودش برگشت. دیگه مطمئن بودم هر جا باشم، نیازی نیست نگران قبضها یا اقساطم باشم. پاریس با همه زیباییهاش شگفتانگیز بود، اما فهمیدن اینکه زندگی میتونه اینقدر ساده باشه، خودش یک نوع جادو بود.
وقتی شب کنار رود سن قدم میزدم و نور چراغهای پاریس روی آب میدرخشید، با خودم گفتم:
پاریس معرکهست، ولی پرداخت خودکار هم دستکمی از یه معجزه نداره!