
صبح زود بود که قطار از ایستگاه حرکت کرد. قرار بود ۲۰ ساعت توی راه باشم، از تهران راه بیفتم و برم بندرعباس. همهچی به نظرم خوب و مرتب بود: خوراکیهام رو بسته بودم، کتاب برای خوندن داشتم، حتی گوشیم رو هم کاملاً شارژ کرده بودم. ولی خب، اگه زندگی چیزی رو به آدم یاد بده، اینه که هیچوقت نمیشه همهچی رو کنترل کرد.
چند ساعت که گذشت، متوجه شدم خبری از اینترنت نیست. گفتم: «ایرادی نداره، توی مسیر دوباره برمیگرده.» اما هر چه جلوتر میرفتیم، خبری از سیگنال نشد. قطار، بیصدا از دل کوهها و دشتها میگذشت و انگار همراهش همه امیدهای من هم داشت میرفت.
تا عصر همهچی آروم بود، تا اینکه یادم افتاد امروز آخرین مهلت پرداخت قسط واممه. همون لحظه یه چیزی مثل برق از سرم رد شد. قسطی که اگه پرداخت نمیشد، جریمه داشت. گوشی رو برداشتم، اپلیکیشن بانک رو باز کردم. اما خب، بدون اینترنت؟ عملاً هیچی کار نمیکرد.
به ساعتم نگاه کردم: ۵ عصر. هنوز فرصت داشتم. ولی قطار توی ایستگاهها فقط ۵ دقیقه توقف داشت. اولین ایستگاه که رسیدیم، پریدم پایین و دویدم سمت دفتر ایستگاه. گفتم شاید اینترنت داشته باشن. ولی مسئول ایستگاه یه لبخند زد و گفت:
«خانمجان، اینجا اینترنت؟ نداریم آقا، نداریم.»
نفسزنان برگشتم توی قطار. به خودم گفتم: «تو که میدونستی سفری به این طولانی داری، چرا از قبل فکری نکردی؟» اما دیگه وقت سرزنش نبود. یه جورایی باید قسط رو پرداخت میکردم.
ساعت ۹ شب شده بود. قطار از دل بیابون رد میشد، جایی که حتی چراغی هم توی مسیر دیده نمیشد. صدای چرخهای قطار روی ریلها داشت حالم رو بدتر میکرد. توی دلم گفتم: «اگه نت داشتم، الان دیگه همه چی حل شده بود.» گوشیم رو چک کردم. هنوز هیچ خبری نبود.
همون لحظه، صدای زنگ گوشیام بلند شد. پیام از دوستم بود:
«تو که همیشه قسط و قبضات رو یادت میره، چرا از پرداخت مستقیم استفاده نمیکنی؟ دیگه نه اینترنت میخواد، نه یادآوری.»
پیام رو خوندم و یه لحظه سکوت کردم. راست میگفت. این همون چیزی بود که نیاز داشتم. چیزی که توی سفر، توی بی اینترنتی، و حتی توی بیخبری، همه کارها رو برام انجام بده.