من همانم که در سکوت نفس کشید،در سکوت عاشق شد،در سکوت نوشت و پاره کرد ،،،و در سکوت مُرد.زنها اسیر هیاهو نمیشوند،زنها باید با حیا عاشق شوند،باحیا از عشق بگذرند.با حیا سکوت کرده و هیچ نگویند.مخصوصا اگر مادر باشند، مخصوصا اگر شخصیت اجتماعی باشند.کلا سکوت با زن مترادف شده است.برای زنِ خوب بودن،مادر خوب بودن،همسر خوب بودن بایستی که به غل و زنجیرهای برگزیده در جوانی ات احترام!بگذاری.سکوت گلوگیرت را ببلعی تا بالای اطلاعیه ی ترحیم بشود که بنویسند درگذشت مادری دلسوز و مهربان.اگر دلت بی افسار شود،معلوم نیست چه خواهد شد.من سکوت را آموخته ام.من مادر خوب بودن را برگزیده ام؛ چون راهی جز این برای مادر خوب بودن بلد نبودم.باید یا دیوانه شد یا عاشق شد یا مادر شد.هرچند که مادر شدن شمع شدن است و آب شدن،اما به ما آموخته بودند ،که مادر بودن از همه چیز مهمتر است و شاید وصف الحال پدران نیز،،،من که ندیدم ،شاید چنین باشد،شاید هم بودند عده ای از پدران که سکوت را برگزیده باشند.همین که میدانم خودم بعنوان یک زن چگونه از دلخواسته هایم تک تک گذشتم و چون قربانی ،یک یک ذبحشان کردم _ آرزوهایم را برایم کافیست،مردها خودشان بهتر بلدند که حرف دلشان را کجا و چگونه بزنند که همه چیز زندگیشان برد^برد باشد.
