به لحظهی تولدم فکر میکنم. به دردی که مادر برای زایمان تحمل کرد. به اولین نفسی که بیرون از معبد تن او کشیدم. به اولین تکانهای تارهای صوتی حنجرهام، به اولین قطرهی اشکی که از چشمانم چکید. به اولین لحظهی لمس شدنم توسط دکتر. به اولین باری که خندیدم. به اولین شبی که تا صبح در گهواره دستوپا زدم. اولین قدمی که برداشتم و زمین خوردم. به هزار اولین دیگری فکر میکنم که به امروز رساندندم. امروز!
خیال میکنم هر آن ممکن است بمیرم. دلم بترکد و بمیرم. اما اطمینان دارم، که نمیمیرم. که آنقدر زنده میمانم تا هزار بار دیگر این خیال را از سر بگذرانم و هر آن آرزوی مردن کنم. کاش بمیرم. این لحظه، فقط همین را میخواهم.
دست از لجبازی برداشتهام. پذیرفتهام که بیمارم. هرچند اسم بیماریام آزارم میدهد. میگویم نمیخواهم دوباره درمان را شروع کنم. این راه را دوست ندارم. میخواهم بمیرم. دکتر به کنایه تایید میکند، میگوید بگذار بیماری شکستت بدهد و خودت را بکشی. میگویم این شکست بزرگترین پیروزیام خواهد بود. دکتر میگوید این بیماریام است که دارد از زبان من حرف میزند.
چند سال است بیمارم؟ بایپولار. دوقطبی. به گمان خودم از اولین نفسی که بیرون از تن مادر کشیدم همین بودهام. امروز فرصت داشتم تا به همهی آنچه که به سبب این بیماری از دست دادهام را بشمارم؛ فرصتهای ادامه تحصیل، رویای نویسنده شدن، عشق و همهی تواناییام برای احساس کردن را. احساس زنده بودن. احساس تواناییام برای مواجهه با زندگی. و فرصتهای بسیاری در آینده را: نمیتوانم مادر بشوم. یعنی نمیخواهم. نمیخواهم این رنج را به دیگری منتقل کنم تا یکروز کع به اولین نفسی که بیرون از تن من کشیده فکر میکند، آرزو کند ای کاش همان اولین نفس، آخرین بود.