زندگی

هیچگاه تا به این اندازه با کلمات غریبه نبوده‌ام‌‌. هنوز مثل همیشه می‌نویسم اما، این کلماتِ من نیست. این اندیشه و خیال من نیست که بر کاغذ می‌رود. این، هدرررفت کلمات است از آدمی که نمی‌تواند از هدررفت زندگی‌اش نجات یابد.

زندگی کردن را بلدم، تنم اما همراهیم نمی‌کند در این راه. پاهایم همیشه چند میلیمتر با زمین فاصله دارد و همین که می‌خواهم بر خواسته‌ای پافشاری کنم، میان بودن و نبودن معلق می‌شوم.

۲۱۹۰ روز است که در همین نقطه‌ام. نه قدمی به جلو، و نه قدمی به عقب برنداشته‌ام‌. آنچه خورده‌ام، آنچه خوانده‌ام، آنچه بدست آورده و آنچه از دست داده‌ام همه در همین نقطه اتفاق افتاده است. دیگر اما خسته‌ام‌. یا پس از این ۲۱۹۰ روز پایم را به زمین می‌رسانم یا همانطور که نباید، پا پس می‌کشم از زندگی.