۱۳ مرداد ۱۴۰۵ | ۳:۰۹ بامداد
سلام. این نامه برای تو نوشته شده، اما هرگز به دستت نخواهد رسید. امروز ۱۱۷ روز از آخرین دیدار ما میگذرد. و بیشتر از ۷۰ روز از آخرین باری که فقط برای یکبار دیگر دیدنت التماس میکردم.
خواستم بگویم، حالا که ۱۱۷ روز از آن اتفاق گذشته و دیگر میلی برای دوباره دیدنت ندارم پشیمانم. بابت فرصتی که به تو دادم، تا در زندگیام حضور داشته باشی پشیمانم. یکسال و نیم رابطه حتمن لحظات خوب و خوش کم نداشته. اما همهی آن تجربههای خوب ارزش آسیبی که به من زدی را نداشت.
میدانم اگر این نامه را میخواندی، برافروخته میشدی که از آسیب حرف زدهام. در داستان تو، هرگز هیچ جفایی در حق من اتفاق نیفتاد. دیگر هیچ میلی برای اثبات آن ندارم. تو حتا پیام دادنهای گاه و بیگاهت پس از جداییمان را نشانهای از مردانگی و بزرگواری خودت دانستی که بعد از به دوش کشیدن بار رابطه، داشتی بار جدایی را هم یک تنه به دوش میکشیدی.
تو به من آسیب زدی. تو در طول یکسال رابطه به من آسیب زدی. همهی آنچه یکروز به سبب آن دوستم داشتی را پتکی کردی و بر سرم کوبیدی. تو همهی علاقمندیها، تلاشها، و کارهای مرا از اعتبار انداختی. از کوچکترین رفتار و حرکات من ایراد گرفتی. تا آنجا که دیگر وقتی با تو بودم حتا برای خواندن یک متن معمولی هم تپق میزدم و زبانم میگرفت.
تو به وعدهی رابطهای عاطفی دل مرا ربودی. اعتماد مرا به دست آوردی و سپس، میل و نیاز من به دوستداشتن و دوستداشتهشدن را وابستگی و عشق و عادت نامیدی. رابطه را به جهنمی تبدیل کردی که آتشش برای من بیتوجهیهای مدامت بود. تو نرفتی. تو آنقدر با ندیدن و نشنیدنم عذابم دادی تا خودم مجبور به رفتن شوم.
روزی که آن عکس را با تبخال لبم گذاشته بودم پروفایل تلگرامم یادت هست؟ که انگشت به دهان مانده بودی از اینهمه اعتماد به نفس؟ روزی را یادت هست که گیج شده بودی که من چطور در این سن و سال آنهمه کتاب خوانده بودم؟ نوشتنم را تحسین میکردی. گفتی هرچه من بنویسم خوب است.
اما بالاخره یکروز گفتی لبهایم زیادی باریک است. گفتی خواندن اینهمه رمان بیهوده است، اما بهرحال بهتر از نخواندن است. نامهای برایت نوشته بودم. منی که عاشق کلماتم و صفحه را سر تا سر پر کرده بودم از کلمات. گفتی ترسیدی. گفتی که نامه فقط نشانی از سرگشتگی و آشفتگی نویسندهاش بوده.
تو انتخاب کردی که دیگر مرا دوست نداشته باشی. و آنقدر مرا خرد و کوچک کردی تا به انتخابت دلگرم و مطمعن باشی. هرگز فراموش نمیکنم که در آخرین مکالماتمان وقتی پیامهایت را بهت نشان دادم بهم گفتی: «واقعن نفرتانگیزی. تو بیمار نیستی، فقط نفرتانگیزی.»چرا؟ چون داشتم چیزهایی را نشانت میدادم که بدقولیها و وعده وعیدهای پوچ و توخالیات را نشان میداد؟
۱۱۷ روز از آخرین باری که دیدمت میگذرد. هیچوقت تمنای مرا برای یک لحظه بیشتر دیدنت، برای یک لحظه بیشتر با تو بودن درک نکردی. از دوست داشتهشدن ترسیدی، حتا بیشتر از دوست داشتن. و وقتی گفتی یکبار در ۱۸ سالگی عاشق شدی خیلی بد بود و دیگر به این سادگیها عاشق نمیشوی، فهمیدم آنچه به رابطه با من آوردی، عشق نبود. زخمی بود که از دیگری داشتی.