ساعت ۶ و ۲۹ دقیقه صبح است. و اینها جملاتی است که چند دقیقه قبل، وقت شستن ظرفها داشتم به خودم میگفتم: «ببین! فقط زندگی کن. کار سختیه؟» سحرخیز نیستم. حتا میشود گفت آدمِ نیمهی اول روز نیستم. و اگر ساعت ۵ صبح مشغول ظرفشستن شدم، از سر بیخوابی بود.
وقت شستن ظرفها با خودم حرف میزنم. حتا در خیالم پیش کسی، از کس دیگری گله و شکایت میکنم. تا آنجا که از دستم بر باید ظرفها را میسابم و ناگهان، از شدت انباشت افکار بیهوده دوست دارم سرم را بکوبم به دیوار مقابل.
با خودم میگویم باید بیشتر ظرف بشویم، بیشتر غذا بپزم، بیشتر کتاب بخوانم، بیشتر ورزش کنم. مگر زندگی کردن جز اینهاست؟ و اینها همه در حالیست که چندین و چند هفته است حتا انرژی جمع کردن اتاقم را هم نداشتهام. دیشب، پس از مدتها، بالاخره کمی اتاق را خلوت کردم.
با خودم میگویم: «ببین! فقط زندگی کن. کار سختیه؟» یعنی باز در شروع فصل شیدایی هستم؟ این چند ماه اخیر افسردگیها جاندارتر از حالخوشیهایم بودهاند. شبیه مقایسهی نوزاد کاملیست با نوزاد نارسی است که نفسش بالا نمیآید.
با خودم میگویم: «من زیاد فکر میکنم. اما نباید. فقط باید زندگی کنم، همین.» اما این واقعیت که اینها همه افکاریست با عمری کوتاه میترساندم. بدتر از آن ناامیدم میکند. چند روز دیگر باز از زندگی خسته میشوم؛ از ظرف شستن، از غذا پختن، از کتاب خواندن و حتا از خوردن و خوابیدن.
ساعت ۶ و ۵۶ دقیقه است. صبحانه خوردم. چشمهایم گرم خواب است. مدتهاست هیچ یادداشتی از خودم منتشر نکردهام، اما احساس نیاز میکنم به انتشار. اولین باریست که بینامونشان مینویسم، کاری حتا در ابتدای جوانی هم نمیکردم. اما تصمیم گرفتم به نوشتن. دوباره نوشتن. بسیار نوشتن. و نوشتنُ نوشتنُ نوشتن.