تنهاترین لحظه‌ی یک انسان، شاید زمانی باشد که در سکوت با خود می‌گوید: «اشکالی ندارد؛ این نیز بگذرد.»
من هرگز آن دختر لوس پدرم نبودم؛ هرگز پیش از خواب، در انتظار لمسِ محبت‌آمیز دستان مادرم نماندم. همیشه من بودم و تنهایی‌ام. هر بار که دردی به سراغ می‌آمد، خودم به دنبال درمانش می‌گشتم و هر بار که زخمی می‌شدم، با دستان خود، زخم‌هایم را می‌بستم. حتی وقتی درمانی نمی‌یافتم، باز هم در سکوت منتظر می‌ماندم تا زمان، مرهمی بر من بگذارد. اما می‌دانید؟ برخی زخم‌ها منتظرند؛ منتظر یک اتفاق کوچک تا دوباره سر باز کنند و زهرشان را در بندبند وجودتان پراکنده سازند.
چقدر دلم می‌خواست هر بار که رنج می‌کشیدم، خودم را در آغوش پدرم رها کنم و بگذارم اشک‌هایم روی شانه اش جاری شود. دلم می‌خواست مادرم گرمای اشکم را روی گونه‌هایم حس کند تا بدانم تنها نیستم. شاید اگر این‌گونه بود، زخم‌ها اجازه نمی‌یافتند با کوچک‌ترین حادثه‌ای، دوباره باز شوند. این داستان، روایتِ یکی از همان زخم‌هاست؛ اما با این تفاوت که برای التیام نیازی به آغوش پدر یا نگاه مادر ندارد، بلکه هر بار، خودِ انسان باید مرهمِ خود باشد.
از زندگی هر کسی می‌توان یک تراژدی ساخت. جالب نیست که چگونه می‌توانیم وقایع روزمره‌ی زندگی را در قالب داستان و قصه بازآفرینی کنیم؟ چه تفاوتی میان قصه و زندگی است، وقتی هر دو را ما می‌نویسیم؟ با این حال، یک تفاوت بنیادین وجود دارد: قصه را می‌توان پاک کرد و دوباره نوشت، اما داستانِ زندگی... داستانِ زندگی را باید با تمامِ زخم‌هایش زندگی کرد.
آن روز را به خوبی به یاد دارم. هشت سال از آن ماجرا می‌گذرد، اما گویی هنوز در ذهنم زنده است. راستشرا بخواهید، بخشی از قلبم با یادآوری آن لحظه، هنوز درد می کشد؛ گویی آن روز، چیزی در اعماق وجودم فرو ریخت. هنوز نمی‌دانم آن خاطره، شیرین بود یا تلخ... شاید هم فراتر از هر دو بود.
کلاس پنجم ابتدایی بودم. معلم از همان ابتدا کلاس اعلام کرد: «از میز اول شروع می‌کنم؛ هر کس بلد نبود، باید از کلاس بیرون برود.» ترس و استرس، تمام وجودم را گرفت. دیروز نتوانسته بودم درس بخوانم. نوبت که به من رسید، همان اتفاقی که از آن می‌ترسیدم، رخ داد. معلم با لحنی سرد و با نگاهی سرشار از چرا،گفت: «ببخشید، اما انگار امروز تو هم باید بیرون بروی!»
برای درک عمق فاجعه، باید قوانین مدرسه‌ی ما را بدانید. از همان روز نخست، فهمیدم اینجا جایی نیست که یادگیری اولویت باشد؛ اینجا تنها قانون، «رعایتِ نظم» است. قوانینی که دانش‌آموزان خودشان برای بقا در این محیط، برای خود تنظیم کرده بودند؛هرکسی هم قانون خودش را داشته داشت:
قانون اول:هر چه معلم گفت، بگو: «بله، شما درست می‌فرمایید و من اشتباه می‌کنم.» (برای اینکه دانش‌آموز مؤدب باشی.به نظرتان این واقعا ادب محسوب میشود؟چرا بازخواست کردن معلم بخاطر تصمیمش بی ادبی است؟اگر بی ادبی است پس چرا بازخواست کردن دانش اموز بی ادبی نیست؟).
قانون دوم: تکالیف را بی‌نقص انجام بده. (برای اینکه دانش‌آموز منضبط باشی).
قانون سوم:نمره خوب بگیر و در کلاس، دقیقاً سه سوال بپرس؛ نه کمتر، نه بیشتر. (برای اینکه نور چشم معلم باشی).
قانون چهارم:رقیب‌هایت را بشناس و به آن‌ها نزدیک باش. (برای اینکه برنده رقابت باشی).
و اما مهم‌ترین قانون، قانونی که زیربنای همه بود: «با همه دوست باش، اما فقط عادت‌های خوب را از آن‌ها یاد بگیر و بدی‌ها را کنار بگذار.» تا همه به تو احترام بگذارند و مدرسه، پشتیبان تو باشد.
من، با آن نیمچه هوش و زرنگی‌ام، توانسته ام این قوانین را برای خودم تصویب کنم. همیشه سربه زیر، حرف‌گوش‌کن بودم. با نمرات خوب، مایه افتخار مادر و پدر خانواده. اما هیچ کس نمی دانست در چه طوفانی به سر می بردم. با نگاه کوتاهی به قوانینم ، می‌شد فهمید با یک کودک معمولی طرف نیستید؛ من یک استراتژیست کوچک بودم!
اما آن روز، تمامِ این قوانین و تمامِ غرورم فرو ریخت. معلم مرا از کلاس بیرون کرد و من، طبق قانون اول، بی‌صدا و با خویشتن‌داری از کلاس خارج شدم. اما به محض اینکه پاهایم از آستانه‌ی در گذشت، سیل اشک‌ها راه خود را باز کرد. زیر لب با خود زمزمه می‌کردم: «اشکالی ندارد، نباید گریه کنی... نباید کسی ضعف تو را ببیند.» آن زمان خیلی کوچک بودم، اما می‌ترسیدم؛ می‌ترسیدم مایه شرمساری خانواده‌ام باشم. می‌ترسیدم این شکست کوچک، یک غولِ بی‌شاخ‌ودم بسازد که تا ابد سایه‌اش بر من باشد.
در آن لحظه‌ی انزوا، نگرانِ نیتِ دیگران بودم؛ می‌ترسیدم کسی از کلاس‌های دیگر بیرون بیاید و مرا در این حالِ درماندگی ببیند. اما ناگهان، اتفاقی افتاد که دنیای مرا تغییر داد.
احساس کردم کوهی در پشت سرم قرار گرفته است. آن دوستانم را که معلم از کلاس بیرون کرده بود، به یاد دارید؟ یکی از آن‌ها آمد و گفت: «فلانی، بیا اینجا بنشین. ما جلوی تو می‌ایستیم تا کسی تو را نبیند! ما شاید غریبه باشیم، اما تو را همه می‌شناسند.»
دوست دیگرم ادامه داد: «بعدها برایت دست می‌گیرند؛ ما نمی‌گذاریم کسی دوستمان را که مایه افتخار ماست، مسخره کند.»
و بعد، آن‌ها آمدند. آن‌ها دور من ایستادند؛ یک حصار انسانی از دوستی. در آن لحظه، به جای اینکه گریه‌ام بند بیاید، دوبرابر بیشتر گریه کردم اما این بار اشک یأس و ناامیدی نبود؛اشک شوق بود!روی زمین نشسته بودم.کنترلی روی خودم و اشک هایم نداشتم. گونه هایم پوشیده از اشک های بی امان و سوزان شده بود، اما در آن لحظه، احساس می‌کردم خوشبخت‌ترین انسان روی زمین هستم.
آن روز، من قانون ششمی را کشف کردم؛ قانونی که بسیار قدرتمندتر از تمام آن قوانین خشک و احمقانه بود. من آن را «انسانیت» نامیدم. انسانیت یعنی دوستی با دیگران، فارغ از تمام نقص‌ها و کمبودهایی که قانون‌گذارانِ ناعادلانه برای تحقیر دیگران وضع کرده‌اند. آن دانش‌آموزانی که آن روز روبه‌روی من ایستادند، ثابت کردند که نمره ریاضی، علوم یا فارسی، هیچ ربطی به ارزشِ انسانی ندارد.
وقتی دوباره به کلاس برگشتم، دیگر آن احساس شکست را نداشتم. من با آن باختِ کوچک، بزرگترین پیروزی را به دست آورده بودم. من قانون انسانیت را نه برای دیگران، بلکه برای خودم کشف کردم.
امروز، هشت سال از آن روز گذشته است. شاید نام آن‌ها را فراموش کرده باشم، اما هرگز حضورشان را در قلبم فراموش نمی‌کنم. می‌خواهم از همین‌جا به آن‌ها بگویم: «شما واقعی‌ترین انسان‌هایی بودید که در زندگی‌ام داشته‌ام. ممنونم که تنهایم نگذاشتید. اگر آن روز با ضعف و بی‌قراری توانستم دوباره بایستم، به خاطر این وجود گرم و سرشار از محبت شما بود که چنان برایم امن بود که حتی غم هم در برابر حضور شما، توانِ مقاومت نداشت.»
جایی خوانده بودم: «زندگی است دیگر؛ تکه تکه می‌کند و در نهایت، از میانِ همین تکه‌ها، نوری از امید می‌تابد.»برای شما، انسان‌هایی که در لحظات شکست، سنگرِ دیگری می‌شوید، از صمیم قلب آرزوی ماندگاری می‌کنم؛ امن، دوست‌داشتنی و جاودان در قلب‌ها.
داستان‌نویسی برای من، نه فقط یک سرگرمی، که تلاشی برای زنده نگه داشتن روایت‌هایی است که در قانون ششم ریشه دارند. اگر این نوشته‌ها برای شما لحظه‌ای متفاوت رقم زده‌اند و دوست دارید در مسیرِ تحقیق، نگارش و تداومِ این قصه‌ها هم‌سفرِ من باشید، می‌توانید با هر مبلغی که تمایل دارید، حامیِ این فضایِ مستقل باشید.از آنجا که ترجیح می‌دهم ارتباطی مستقیم و شفاف با شما داشته باشم، تنها راهِ حمایت، واریز مستقیم به شماره کارت زیر است:
6219 8618 7394 5645
#داستان#روایت#انسانیت#خاطره#روانشناسی#مددکاری اجتماعی#تربیت#کودکان#نوجوانان#آموزش#مدرسه#کتاب#زندگی#تنهایی#قانون#تنهایی#امید#نمره#ریاضی
