
در دو پست قبل، از اهمالکاری گفتیم و راهکارهای غلبه بر آن را مرور کردیم.
از دو سیستم مغز که یکی کهن است و قدرتمند تر ،عاشق استراحت و جان به در بردن و فقط میخواد که شما رو زنده نگه داره و از خطر دور کنه
و یک سیستم مغزی نوپا که در تکاپوست تا شما را به اهدافتان برساند ،موفقیت هایتان را جشن بگیرد .
پیروز میدان جنگ میان این دو سیستم از قبل مشخص است .برای رسیدن به اهدافتان می بایست سیستم مغزی کهن را هک کنید ،در واقع گولش بزنید.
اما راستش را بخواهید، من خودم را جای کسی گذاشتم که برای اولین بار دارد این مقاله ها را میخواند. یک روز را مشخص کردم و کاری که مدتها روی زمین مانده بود را برداشتم و موبهمو با همین تکنیکها پیش بردم.
نتیجه چه شد؟
کار همچنان ناتمام ماند!
همانجا بود که با خودم گفتم: «چرا بیشتر این مقالات قشنگ در حد تئوری میمانند و عمیقاً وارد جریان زندگی نمیشوند؟»
با ذهنیت «شوشین» (یعنی مثل یک مبتدیِ مطلق که هیچ پیشزمینهای ندارد) نوشتههای خودم را مرور کردم، آنها را به کار بستم، اما… نصفهنیمه جواب داد!
آدم با خودش میگوید: «اینم جواب نداد؛ این روشها همهشان دوزاری هستند!»
اما نکته ماجرا کجاست؟
برای رویش هر دانهای، به صبر، بردباری و «محیطسازی» نیاز داریم؛ یعنی خاک مناسب، نور کافی، آبیاری منظم و البته… زمان کافی.
رهایی از اهمالکاری هم دقیقا همین است. یکسری اصول را باید رعایت کنیم و به خودمان زمان بدهیم. ساختن عادتهای جدید، هیچ قرص و کپسولی ندارد که با یک لیوان آب بالا بیندازیم و همهچیز تمام شود!
شوخی که نیست؛ مسئله، مدیریت جنگِ میان دو سیستم مغزی است.
• بار اول: شاید حتی تلاشی هم نکنی.
• بار دوم: شاید بگویی بگذار من هم امتحانی کنم. مینشینی پشت لپتاپ، اما هیچ انگیزهای برای شروع نداری. دلت میخواهد لپتاپ را ببندی و بروی سراغ سریالِ نیمهکارهات. بلند میشوی و میروی!
•
آیا این شکستِ راهکارهاست؟ اصلاً و ابداً! همین که تا پشت لپتاپ آمدی و آن را باز کردی، یعنی تو توانستهای یک قدم جلو بروی.
• بار سوم: شاید دو خط هم بنویسی.
تا اینجای کار، هیچ پیشرفت چشمگیری نداری؛ اما اشتباه ما همین جاست! ما فکر میکنیم پیشرفت یعنی نتیجهی خارقالعاده و یکشبه. این توقعِ «دوپامینِ فیکی» است که سوشالمدیا در تکتک سلولهای ما تزریق کرده؛ وگرنه در واقعیت، هیچ نتیجهی بزرگی یکشبه به دست نمیآید.
بالاخره که چی؟
اینکه این پروژه باید تمام شود، یک حقیقتِ بدیهی است.
خانه باید تمیز شود، ظرفها باید شسته شوند و آن کارِ مانده در ذهن، بالاخره باید استارت بخورد. ما از این «بالاخرهها» در زندگی خیلی داریم.
حالا دو راه داریم:
یا همان مسیرِ همیشگی و پر از استرس را برویم و با عذابوجدان دستوپا بزنیم،
یا مسیر دیگری را امتحان کنیم، به خودمان زمان بدهیم و گاهی اجازه دهیم یک همسفر کنارمان باشد.
تو این بارِ آخر، تا کجا پیش رفتی و چه کسی همراهت بود؟
گاهی مسیر، یک همسفر میخواهد…
وسطِ همین بالا و پایینهاست که میفهمیم جنگیدنِ تنها با غول اهمالکاری چقدر طاقتفرساست. گاهی وقتها ما به یک «همراه» یا «همسفر» نیاز داریم؛ کسی که وقتی وسطِ کار خسته میشوی، دستت را بگیرد، قضاوتت نکند و بگوید: «اشکالی ندارد، امروز تا همینجا هم عالی بودی، فردا با هم ادامه میدهیم.» داشتن یک همراه در مسیر توسعه فردی، مثل طناب نجاتی است که اجازه نمیدهد وسط راه اهدافمان را رها کنیم.
کانال تلگرامی من :https://t.me/smookymirror