چگونه می توانم از او بت بسازم و بین او و بقیه تفاوت فاحشی قائل شوم؟برای من چیزی که اسمش را عشق می گذاریم،همین است.چرا این یکی و نه دیگری؟نه آن همه گزینه دیگر؟البته اگر گزینه ای در میان باشد.آدم برای خودش بهترین ها را می خواهد.اما بهترین هایی که بشود بدستش آورد.وقتی زیاد می خواهد و زیاد ریده می شود بهش،خواستن هایش دست یافتنی تر می شود.مثل وقتی که بچه هستیم و همه چیز را بدون توجه به هیچ چیزی می خواهیم و بعد می فهمیم که محدودیت ها و شرایطی وجود دارد که آن خواست ها را غیرممکن می سازد.عشق های ما از بازیگر ها به دخترهای خوشگل اطرافمان و سپس به فامیل هایی که می شود تحمل شان کرد،تقلیل پیدا می کند.انتخاب زن شبیه انتخاب لباس می ماند که قرار است به مرد جلوه زیبایی دهد. در هر انتخابی که می کنیم علاوه بر واقعیت هایی در مورد وضعیت حالایمان باید به آینده مان هم توجه کنیم.اینکه آیا تغییری حاصل خواهد شد یا ما می توانیم تغییری حاصل کنیم؟مثلا علایقمان با نیاز های بازار سازگار است؟آیا می توانید خودتان را با محیط وقف بدید؟کاسب مآب هستید؟درس خون هستید و کون کار دارید؟این شرایط را می بینید و عشق تان را متناسب با آن انتخاب می کنید و سعی می کنید که برای توجیه اش جلوه ای متعالی بهش دهید.مثلا آدمی نیستید که بتوانید با شخص جدید آشنا شوید و به فامیل و کسانی که می شناسید،رضایت می دهید.نمی توانید مخ دختری را بزنید،به کسی که راحت پا می دهد،تن می دهید.حالا سعی می کنید که خوبی هایش را ببینید و از رذیلت هایش هم فضیلت بسازید.