نوشته های من را بخوانید و زیرش کامنت بگذارید.نمی گویم برایم بی اهمیت است.ولی خیلی هم هیجان زده ام نمی کند.کسی که با چهارتا کامنت و چه بسا هزارتا کامنت بخواد هیجان زده بشه،همون بهتر که نوشتن رو کنار بزاره.نوشتن رو به این شرط خوشم میاد که حدی نداشته باشه و هیچوقت من رو راضی نکنه.نوشتن یعنی هرگز نرسیدن و لذت بردن از حال و از مسیر.از خود فرآیند نوشتن.این حرفم ممکنه شعاری به نظر برسه و هم چنین کلیشه ای.اما این حسمه و قصد ندارم ازش یه فضیلت بسازم.من به هر حال در طول زندگی ام مجبور خواهم بود که زمان زیادی رو صرف کارهایی بکنم که دوست ندارم و همین حالا هم مجبورم.پس چرا باید از زمان های باقی مونده برای کاری جز نوشتن استفاده کنم.بعضی وقت ها با خودم میگم که من احتمالا چیزی جز یک کارگر نخواهم شد.کارگری که صبح تا شب کار می کنه که یک زندگی معمولی مجردی داشته باشه.فقط اینکه بتونه زنده بمونه و در امنیت و آرامش و شرایط مناسب به زندگی فکری اش ادامه بده.چنین کسی کی وقت می کنه کتاب بخونه و فیلم ببینه؟کی وقت می کنه عاشقی و رفاقت کنه؟کی وقت می کنه تجربه کنه.؟چنین محدودیتی رو دوست دارم.چون چنین کسی به هر حال مجبور خواهد بود که از وقت محدودش برای نوشتن استفاده کنه.اونم بدون عذاب وجدان.بدون اینکه وقتی برای تلف کردن داشته باشه و فرصتی برای حواس پرتی.نه مثل حالا که وقت زیادم من رو وسوسه می کنه که دست به تجربه های دیگه هم بزنم و فکر می کنم که وقت زیادی برای نوشتن دارم.