ویرگول
ورودثبت نام
سیدسعیدانوری
سیدسعیدانورینویسنده|عصیان می کنم،پس هستم
سیدسعیدانوری
سیدسعیدانوری
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

همین طور یهویی

من که می دونم نوشته های من رو کسی نمی خونه.ولی این دلیلی نمیشه که من دست از نوشتن بردارم.لازمه که من زیاد بنویسم.نباید توقع داشته باشم که با کم نوشتن و کم خوندن نویسنده خوبی بشم و چیز خوبی خلق بکنم.با تفننی و گاه به گاه نوشتن نمیشه.باید خودم رو وقفش کنم.باید تمام زندگی ام رو بهش گره بزنم.باید از هر بهونه ای برای نوشتن استفاده کنم.باید جرئت منتشر کردن رو به خودم بدم.لازمه که به جای فکر کردن و خیالپردازی و حرف زدن بنویسم.لازمه که حتی به جای عمل کردن بنویسم.چون که من نویسنده ام.اسم خودم رو گذاشتم نویسنده و هرجا که ازم می پرسن می گم من نویسنده ام و میخوام نویسنده شم.از خودم خجالت نمی کشم که چنین حرف هایی می زنم و اونوقت روزی یک جمله هم نمی نویسم؟کاری نمی کنم که من رو حتی شبیه این کلمه کنه؟یک دقیقه هم براش وقت نمیزارم؟از کم شروع کن و ذره ذره رشد کن.از یک جمله شروع کن،از کتاب های ساده و از بد نوشتن.از این شرایط افتضاحی که توش قرار گرفتی.پایی که یخ کرده و بدنی که عرق کرده.کمری که درد می کند و دلیلش هم افراط در خودارضایی است.بله،لازم است که به عنوان یک نویسنده صداقت داشته باشی و خودت را در چنین حالتی توصیف کنی.بگذار مخاطبانت(البته اگر مخاطبی باشد)،با تو احساس نزدیکی کند.خودت همیشه می گفتی که آسیب پذیر بودن راهی برای صمیمی شدن است.آسیب پذیر باش.از لاک تنهایی ات بیرون بیا.ای کسی که دوستان پسر زیادی داری و انگار هیچ دوستی نداری.سراغی از آن ها نمی گیری و آن ها هم سراغی از تو نمی گیرند.با هم بیرون نمی روید و وقت نمی گذرانید و همدیگر را نمی بینید.ای تویی که هیچ دوست دختری تا به حال نداشته ای و نمی توانی داشته باشی.ای کسی که از ادبی نوشتن به محاوره نویسی روی میاوری و برعکس.ای کسی که می خواستی دویست و پانصد کلمه معادل یک صفحه بنویسی و بیش تر شد.ای کسی که لازم است وسواست را کنار بگذاری،هرچند که آن امضای توست.ای کسی که نمی دانی این چیزی که نوشته ای را چه نام بنهی و عنوانش را چه.اما هر چه که هست نوشته است و من را نویسنده می کند.

دل نوشتهتمرین نوشتنشروع نوشتن
۱۳
۴
سیدسعیدانوری
سیدسعیدانوری
نویسنده|عصیان می کنم،پس هستم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید