هیچ وقت سعی نمی کنم متنی که سخت خوان هست و اهمیتی برام نداره و غیرجذاب و مخالف عقایدم هست رو بخونم.به جز این دلیلی نمی بینم متنی که داره حرف های خودم رومیزنه رو هم بخونم.حداقل نه وقتی به روشی که خودم فکر می کنم،فکر می کنه.اصلا خوندن به عنوان یک عادت روزانه و یک کار با فضیلت چه معنایی داره؟کاری که توصیه میشه تو راه و تو صف بخونیم؟واقعا هرکاری کردن،بهتر از هیچ کاری نکردن است؟برای من که فقط یک ترس و عذاب وجدان است که قلقلکم می دهد و باعث می شود که یک کتاب باز کنم و بخوانم.این کتاب خوندن چه ارزشی داره وقتی که یکی بهت میگه قبلا کتاب می خوندی و حالا گشاد کردی و تو شرمنده میشی؟مگه واسه اون و هر کس و ناکس دیگه ای کتاب می خونی؟واسه خوانندگانت که جوازی است برای ثابت کردن اینکه آدم ارزش مندی هستی؟وقتی قرار است که با معیار های آن ها خودم را بسنجم باید بگویم که آدم بی ارزشی هستم و ابایی از گفتن این حرف ندارم.پرهیز برای من لازمه بهتر و بیشتر تز نوشتنه.نوشتن یک جور فداکاریه که شخصا تنم از فکر کردن بهش می لرزه.فداکاری ای که میگه تو از تجربه فیزیکی خیلی چیزها دل می کنی تا ذهن ات رو تحریک کنی که بهش فکر کنی.کسی که اگر لازم باشه باید به نیازهای بنیادینش هم بی توجهی کنه و چه لذتی بالاتر از درافتادن با طبیعتی که می گویند نمی شود باهاش درافتاد.هرچند که می گویند اتفاقا با این کار به اراده قدرت که ذات طبیعت است آری می گویی.اما به هر حال از نه گفتن به جامعه و دختری که دوستش دارم و به رفقا و تفریحات و خانواده لذت می برم.