ویرگول
ورودثبت نام
سیدسعیدانوری
سیدسعیدانورینویسنده|عصیان می کنم،پس هستم
سیدسعیدانوری
سیدسعیدانوری
خواندن ۱ دقیقه·۴ سال پیش

نظر بقیه در مورد ما

من می دونم که مشکل من دیده نشدنه.نه اینکه نویسنده بدی ام،یا کسی از من خوشش نمیاد.همه این ها هم بستگی به شانس دارد و شاید شانس بعضی وقت ها زندگی مان را از این رو و به آن رو می کند و ما یا آن قدر خوشحال می شویم که می خواهیم از کسی تشکر کنیم یا مغرور از اینکه لیاقتش را داشتیم.اما به هر حال نمی شود زندگی را به همچین چیز غیرمنطقی و غیر قابل پیش بینی و غیر قابل کنترل و بی ثباتی وابسته کرد.تنها کاری که می شود کرد این است که اجازه ندهیم دیده شدن یا نشدن هدف مان باشد و نوشتن یا ننوشتن مان وابسته به آن.حتی وقتی به ما رو کرد هم فکر نکنیم که خبریه.در هر دو صورت،اگه دیده نشدیم خودمون رو سرزنش نکنیم و اگه دیده شدیم اطمینان بیش از اندازه به خودمون پیدا نکنیم.خوب بودن یا نبودن کارمون رو به این چیزهای بی اهمیت ربط ندیم.بلکه خودمون ارزش گذار کار خودمون باشیم و با معیار های خودمون پیش بریم.این طوری هم رسیدن به اون معیار ها امکان پذیره و هم هیچ کس نمی تونه رضایت ما رو ازمون بگیره یا با اون ما رو کنترل کنه.مثلا معیارت در غلبه بر غریزه جنسی ات در این حد باشه که وقتی کسی خونه است،این کاررو نمی کنی یا انقدر بهش وابسته نیستی که حتی حاضر باشی به خاطرش لباست رو لک بکنی.اینکه اگه از کسی خوشت نمیاد و فکر می کنی به دردت نمی خوره،به خاطر سکس باهاش نباشی.وقتی باید کاری که برنامه ریزی کردی رو انجام بدی،بتونی به تعویق بندازیش.نه اینکه کاملا مقابلش باایستی و بخوای ریشه کنش کنی.حالا اگه بقیه تو رو هوس ران بدونن.

زندگی
۲
۰
سیدسعیدانوری
سیدسعیدانوری
نویسنده|عصیان می کنم،پس هستم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید