ویرگول
ورودثبت نام
سیدسعیدانوری
سیدسعیدانورینویسنده|عصیان می کنم،پس هستم
سیدسعیدانوری
سیدسعیدانوری
خواندن ۱ دقیقه·۴ سال پیش

من و آدم ها

هرچه کم تر دلم می خواهد که با آدم ها دمخور شوم و کم تر با آن ها حرف بزنم.کتاب ها نیز برای من همان آدم ها هستند و فرقی بین شان نمی گذارم.اصلا هم از آن نویسنده هایی نیستم که با مخاطبم تعامل داشته باشم.بلکه از آن دسته نویسنده هایی هستم که تمام حرف شان را در نوشته شان می زنند و از کنجکاوی های بی مورد مخاطبانشان دوری می کنند.ترجیح می دهند که مخاطبانش همانقدر درباره اش بدانند که خودش تشخیص دهد.ضمن اینکه ترجیح می دهم که آدم های اطرافم و آدم هایی که من را می شناسند،نوشته های من را نخوانند.ترجیح می دهم وقتی کسی از من می پرسد که چه کار می کنم بگویم که هیچ کاری نمی کنم و هیچ برنامه ای برای زندگی ام ندارم.به هیچ چیز علاقه ندارم و هیچ هدف و معنایی در زندگی ام وجود ندارد.بگذار من را آدم عاطل و باطلی بدانند.کسی که نمی داند کیست و چه می خواهد.یک ناامید و افسرده و پوچ گرا و کسی که نمی داند با زندگی اش چه کند.هرچند که غیر از این هم نیست.اگر از من بپرسند که می خواهم چه کاره شوم،می گویم کارگر و اگر بگویند که باید برای ازدواج به دنبال شغل بهتری در این شرایط بود،می گویم که نمی خواهم ازدواج کنم.می خواهم عزب بمانم.در این صورت من را بیش تر آدم لنگ در هوایی می دانند این آدم هایی که همه چیز را در کار و ازدواج می بینند.وقتی از من در مورد ادامه تحصیل بپرسند هم خواهم گفت که مغزم نمی کشه و پولش رو ندارم.وقتی بگند که یک فن یادبگیر میگم که حوصله اش رو ندارم.من نه چیزی جز یک نویسنده هستم و نه می خواهم باشم.فقط سوال اینه که چه جور نویسنده ای.

۱
۰
سیدسعیدانوری
سیدسعیدانوری
نویسنده|عصیان می کنم،پس هستم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید