آیا من واقعا می تونم رابطه عاطفی ای رو تجربه کنم؟باخودم میگم که نیاز به دختر اجتماعی ای دارم که من رو از لاک خودم بیرون بیاره.اما واقعیتش اینه که من نمی خوام از لاکم بیرون بیام و اگه کسی از من چنین چیزی بخواهد،ازش متنفر میشم.پس با خودم میگم که با آدمی مثل خودم رفاقت می کنم.اما آدمی مثل من دلش میخواد با خودش وقت بگذرونه و با تنهایی خودش حال می کنه.پس در نتیجه تغییری در وضعیت من ایجاد نمیشه.من یه گوشه تو تنهایی خودم و اونم تو تنهایی خودش.ترجیح میدم که تنهایی فیلم ببینم،کتاب بخونم،ورزش کنم و خرید برم.اما از طرفی احساس می کنم آدمی ام که نیاز به کمک دارم.احساس می کنم آدمی هستم که نمی تونم به تنهایی زندگی کنم.اما تو چه زمینه ای؟یکی اش آشپزیه.درست نیست که بگیم من دارم آشپز استخدام می کنم.به هر حال هر کسی باید یه گوشه کار رو بگیره.اما با همه این احوال فکر نمی کنم من درکی از زندگی مشترک داشته باشم.درک من در حد یه بچه است که حامی میخواد.کسی که جای مامانم رو برام پر کنه و حتی نیازهایی از من رو برطرف کنه که مامانم نمی تونه.اگرم به طرف مقابل کمک بکنم باز هم نهایتا در حد یه بچه کوچیکه که با زور و غر به مامانش کمک می کنه.من روحیه رهبری ندارم،اما روحیه پادشاهی چرا.اینکه به اصطلاح از کسی استفاده یا حتی سواستفاده کنم.واقعا فکر نمی کنم که از روحیه همدلی برخوردار باشم و همه چیز رو فقط حول خودم می بینم.من واقعا کسی نیستم که بتونم به نیازهای یک زن در یک رابطه پاسخ مناسبی بدم و آدم مصرف کننده ای هستم.یه بچه که ممکنه از بازی با اسباب بازی هاش خسته بشه.