وقتی خسته ام و خوابم می آید،ترجیح می دهم که بخوابم.نه اینکه بخواهم به زور کتاب بخوانم یا فیلم ببینم.دقیقا زمانی که چشمانم را به زور نگه داشته ام و یک حالت گیجی و کرختی خاصی دارم.اما شاید بتونم کارهایی رو انجام بدم که برای ذهنم جذاب و راحته.نوشتن؟شاید،اما نه هر نوشتنی.خیلی از چیزهایی که می نویسم را دوست ندارم و احساس می کنم که زورکیه.ضمن اینکه من خیلی زود از نوشته های خودم خسته می شم.شاید یکی بگوید که تو باید یاد بگیری که کنار یک ایده بمانی و آن را کامل کنی.حتی اگر یک رمان دویست صفحه ای است.زیرا تو می خواهی رمان بنویسی و نباید به خاطر این خواسته تسلیم بشی.اما آیا من واقعا می خوام؟من می خوام رمانم،چیزی که تو ذهنمه نوشته بشه.اون هم در آنی.درهمان لحظه ای که ذهنم مسته ایده امه.اما من از این ایده ها زیاد دارم و اگه بخوام درکنار یک ایده بمانم،خودم را هدر داده ام.خودم را محدود کرده ام.اما آیا این بهانه ای برای تنبلی ام است؟حتی اگر این طور باشد به هر حال دلیلی ندارد که بخواهم نپذیرمش و به آن غلبه کنم.ضمن اینکه نه پذیرش و نه غلبه آن به خودی خود نه فضیلت است و نه رذیلت و اصلا من بهش این طور نگاه نمی کنم.نمی خواهم به خودم فشار بی مورد بیاورم.چه چیزی واقعا ارزش این را دارد که آدم خودش را برایش به زحمت بی اندازد و جر بدهد؟تقریبا هیچ چیز.شاید گرسنگی و شاید حتی آن هم نه.آیا اگر من در آن شرایط قرار بگیرم وحشی می شوم؟شاید دست خودم نباشم.