نمی خوام آدم خوبی باشم.اما حتی عرضه بد بودن را هم ندارم.نه جرئت خودکشی دارم و نه دگر کشی.نه می توانم دزدی کنم و نه حتی سر پول کرایه با شخصی ای که باهاش اومدم چونه بزنم.چهار تا کتف باقی مونده رو با ترس می خورم و هیجان دارم که چه کار گولاخی دارم می کنم.با دختری که بهم میرینه،با یک بچه، مودبانه برخورد می کنم و اسمش رو میزارم بزرگ منشانه رفتار کردن.آدم های بدبخت سعی می کنن بدبختی شون رو انتخاب خودشون بدونن و از ناتوانی شون به عنوان توانایی تفسیر کنن.غذا از گلویم پایین نمی رود و از ورزش خسته می شوم.در دل آرزوی چاق شدن می کنم و بعد سعی می کنم که از لاغری ام تفسیر زیبایی شناختی داشته باشم.سعی می کنم به جای سعی کردن در چاق شدن،ظرفیت ام رو در شنیدن اینکه لاغرم بالا ببرم.گزینه های خوشگل رو رد می کنم یا از تلاش برای وارد شدن در رابطه خودداری می کنم و بهونه میارم که دخترها از پسرلاغر خوششون نمیاد.چون اعتماد به نفس کافی ندارم.هرچند که پسرهای انتری رو می بینم که با یه دختر جیگرن و به خودم میگم که شانسیه.شاید دعا نویس خوبی داشتن.اما می دونم که من بیش از اندازه مغرور و بی دست و پام.یه آدم صاف و ساده احمق.کسی که از زدن مخ یک دختر خوشش نمیاد.یا بلد نیست و توخونش نیست یا یک مردسالاریه که میگه زن کیه که بخوام خودم رو براش به زحمت بندازم.مرد می خواد و زن قبول می کنه.مهم اینه که مرد تشخیص بده که دونفر به درد هم می خورن.زن اصلا صلاحیت این رو نداره که انتخاب کنه.زن،انتخاب میشه.