دلم می خواهد شغلی پیدا کنم که کاری به گذشته ام نداشته باشد.اینکه کی هستم و از کجا آمده ام.تحصیلاتم چه قدر است و آیا سربازی رفته ام یا نه.البته برای منی که حالا سربازم و بعدا می گویم که دوسال از عمرم را پایش صرف کرده ام،زور دارد.ایده آلش این است که بگویم کاملا به شرایط من بخورد.مثلا به یک دیپلمه سربازی رفته،اما بدون سابقه کار احتیاج دارن و تخصص خاصی ازش نمی خوان.اما من با شرایط خودم در حال حاضر کاری ندارم.دلم می خواد هرچه سبک تر بگیرم تا کارراحت تر برام گیر بیاد.هدفم هم از کار کردن اینه که تا زمانی که می خوام،زنده بمونم تا ببینم چی پیش میاد.آیا می خوام به زندگی ادامه بدم یا نه؟اگه آره،به چه شکلی.از اینکه ساعت کارم هم زیاد باشه،ناراحت نمیشم.مگه اینهمه وقت رو می خوام چیکار کنم؟اینکه صبح تا شب سرگرم بشی و نفهمی روزت چجوری گذشت و وقتت رو هدر ندادی و آخر ماه هم مبلغی به حسابت واریز میشه،کافیه.بقیه روز رو هم به جای اینکه سرت گیج بره که چیکار کنی،فقط می نویسی.تاجایی که بتونم هم دست به پولام نمی زنم تا جمع بشه و یک دلگرمی ای برام به وجود بیاره.نمی دونم چرا از پول جمع کردن بیش تر خوشم میاد تا پول خرج کردن.ترجیح میدم به شدت حساب گرانه پول خرج کنم و دلم می خواد اگه زن هم گرفتم،زنم هم همین جوری،به اصطلاح پول نگه دار باشه.اما برای آدم های نداری مثل ما ریخت و پاش بی معنیه.نباید خودمون رو با آدم های دارا مقایسه کنیم و تحت تاثیر این حرف قرار بگیریم که باید لذت برد و مگه ما چه قدر زنده ایم.پول خرج کردن تو این وضعیت و برای کسی که نداره،بیش تر مایه ناراحتیه تا خوشحالی.