ترجیح میدم که هرچه کوتاه تر و با زبان عامیانه تری بنویسم.ترجیح میدم که نویسنده رو با توضیحات و عکس گیج نکنم.من واقعا نمی دونم که سیصد کاراکتر دقیقا چه قدر میشه که همون قدر بنویسم.درنتیجه در حد یک صفحه که میشه دویست و پنجاه کلمه می نویسم.چیزی که از همه مهم تره اینه که ویرگول زمان مطالعه پست رو یک دقیقه تخمین بزنه که کم ترین مقداریه که برای خوندن یک پست در ویرگول لازمه.نوشته های من از روش متعارف مقدمه و بدنه و پایان بندی پیروی نمی کنه.چون اصلا حجمش در حدی نیست که بشه از این اصول پیروی کرد.نوشته های من شامل یک نگاه گذرا است.مثل یک عکس از یک احساس یا فکره.نه مقدمه چینی می کنم و نه به نتیجه ای می رسم.انگار گل حرفم،لب مطلب را می گویم.ترجیح میدم که در مورد یک موضوع به ظاهر مشخص باشه.هرچند که برنامه ریزی ای در موردش صورت نگرفته.این بیش ترین مقداریه که می تونم کنار یک موضوع به راحتی بمونم.وگرنه معمولا نمی تونم جلوی خودم رو بگیرم و میزنم به جاده خاکی.شده که خودم آثار طولانی بخونم،اما می دونم که خوندن چنین آثاری وقت و حوصله می خواد و چه کسی حاضره در این دوره ای که این دو از کمیاب ترین ها است،همه اش را خرج مطالعه کند.آن هم وقتی که کلی کتاب این جوری وجود داره و انتخاب رو سخت می کنه.زیرا وقتی که وقت میزاری که یک کتاب بالای پونصد صفحه رو بخونی،عملا داری از خیلی کارها و خوندن خیلی کتاب ها برای حداقل چند روز و در بلند مدت می گذری.