ثنا لاغر و ریزه است.قدش زیاد بلند نیست و موهایش فرو بلند است.دندان هایش را سیمی کرده و خوب بلداست که به خودش برسد.هنرهای دخترانه را خوب بلد است.موهایش را درست می کند و لباس های متناسب با موقعیتی که در آن شرکت می کند را می پوشد.مثلا در مراسم ها لباس مجلسی می پوشد.اما برعکس او شیدا است که در عروسی پسر عمه مان هم یک لباس اسپرت پوشیده بود و باعث شد که پشم های من بریزد.دارم دختر های اطرافم را بررسی می کنم.دختر های فامیل های درجه یک مون.نمی خوام گزینه هارو زیاد کنم که سرم گیج بره.یا یکی شون رو انتخاب می کنم یا هیچ کدوم و هیچ وقت هم ازدواج نخواهم کرد.می خوام یکی باشه و به وسیله او یه رابطه ای رو بسازم.تاییدکم روی کلمه ساختنه.دلم می خواد یکی باشه و یک رابطه ای رو تجربه کنم.دلم می خواد خودم رو به دنیای انسان ها متصل نگه دارم.توی فامیل کلا چهارتا دختر رو می تونم در نظر بگیرم.ثنا و شیدا رو همون اول گفتم.می مونه سحر و تارا.سحر دوسال از من بزرگ تره و تارا یازده سال.عجیبه که من به ازدواج با یک دختر تقریبا دوازده ساله فکر می کنم؟آیا من انحرافی دارم؟اما من دارم بزرگ شده اش رو تصور می کنم.وقتی که حداقل پانزده سالش بشه و ازدواج تو سن پایین اگه اجباری نباشه،اشکالی نداره.حداقل میشه تو این سن اقدام کرد.ولی از حالا مثل اینکه به سن بلوغ رسیده و نشانه های زنانگی را در خودش آشکار کرده.سینه هایش نوک زده و پایین تنه برجسته ای پیدا کرده است.فقط نمی دانم که دوره قاعدگی اش شروع شده یا نه.به هر حال خوشگله و احساس می کنم بزرگ تر بشه خوشگل تر هم میشه.نباید همچین مورد زیبایی رو به غریبه داد و از دست داد.باید از همین حالا زیر نظر گرفتنش و به وقتش زد زیر گوشش.مامانش با من راحته و خودش هم به حرف من گوش میده و احترامم رو به عنوان یه بزرگ تر داره.به اندازه کافی به عنوان یک دختر حجب و حیا داره و میشه خندوندش.به کارهای خانه هم علاقه داره و با اینکه یک بانو باشه مشکلی نداره.سحر هم همین طوره منتها خیلی حداقل از نظر من خوشگل نیست.اما شاید در حد و اندازه ام باشه.در حد و اندازه هم باشیم.ضمن اینکه بزرگه و شخصیتش شکل گرفته و آینده اش مشخص.میشه باهاش حرف های جدی زد و باهاش دوست شد.ثنا هم که نمی دونم آدم بسازیه یا لاچری باز.نمیشه بهش نزدیک شد،چون احساس صمیمیتی و نقطه اشتراکی بین مون وجود نداره.خیلی زود فاز خود گرفتن رو درمقابل پسرها گرفت.شیدا خوب بود.اما قبل از اینکه بفهمه ازش خوشم میاد.نمی تونم ازش خوشم نیاد.دوست داشتنیه.نه فقط ظاهرش که شخصیتش.شخصیت و ظاهر خاصی داره.اما بهم محل سگ نمیزاره و تو کون نرو شده.نه مثل وقتی که بازی رو به من یاد می داد و دستش به دستم می خورد.نه مثل زمانی که چتم رو می خوند و با تعجب می پرسید که با دوستت انقدر مودب حرف می زنی؟من شیدا رو دوست دارم.همون شیدایی که یادداشتی ازش رو خوندم و به نظرم نویسنده و طراح فوق العاده ای میشه.نه شیدایی که خودش رو جلوی من عن میکنه.