ویرگول
ورودثبت نام
سیدسعیدانوری
سیدسعیدانورینویسنده|عصیان می کنم،پس هستم
سیدسعیدانوری
سیدسعیدانوری
خواندن ۱ دقیقه·۴ سال پیش

حواس پرتی های نوشتن

می گویند که نویسنده همه چیزش و همه کاری که می کند،برای نوشتن است.بعضی ها هم می گویند که نویسنده از هرچیزی بهانه ای برای نوشتن و بهتر نوشتن می سازد.مثل کسی که سربازی رفته و تحت فشار است و می گوید که این تجربه ها بعدا نوشته های من را واقعی تر و عمیق تر می کند.شخصا چنین نگاهی به نویسندگی ندارم و نمی خواهم که چنین نویسنده ای باشم.اما به هر حال هر مانعی که بین من و نوشتن قرار بگیره رو پس می زنم.الویتم نوشتنه و چیزی که حواس من رو پرت کنه رو سعی می کنم کنار بزارم و برطرفش کنم.البته که اولش مقاومت می کنم و سعی می کنم که بین چنین حواس پرتی هایی با حواس پرتی های دیگر فرق بگذارم.حواس پرتی هایی که نه تنها نمی شود در مقابلش مقاومت کرد که کیفیت و کمیت نوشتن را هم پایین می آورد.مثل دغدغه درونی ای که باید حل شود.نه از آن دغدغه های کش شری که مثلا میگی فکر کنم ببینم چجوری می تونم به دختر موردعلاقه ام ابراز علاقه کنم یا چجوری از سینگلی دربیام.اتفاقا چنین دغدغه هایی رو اگه به نوشتن پیوند بزنی و به خاطرشون دور نوشتن رو خط نکشی،از تو نویسنده بهتری می سازه.درواقع اگه کتاب خوندن هم مانع نوشتنم باشه،کنارش میزارم و فرقی بین این کار و گشتن تو اینستا نمی بینم.زیرا هردو شان من را از نوشتن دور می کنند.بله،پیش می آید که نوشته ای من رو تحریک میکنه که بنویسم و بهتر بنویسم.اما گشتن تو اینستا هم می تونه گاهی چنین تاثیری بزاره.نه ما باید وابسته به چنین تحریکی باشیم که تحت تاثیر آن بنویسیم و نه به خاطر چنین تاثیر های اتفاقی به جای نوشتن به این کارها بپردازیم.

حواس پرتی
۰
۰
سیدسعیدانوری
سیدسعیدانوری
نویسنده|عصیان می کنم،پس هستم
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید