زمانی که خیلی از دست تنهایی و بی دست و پایی و شانسم گله می کردم،سعی کردم که برروی گزینه های اطرافم،برروی آشنا و فامیل تمرکز کنم.کسانی که به هر حال می دیدمشون و ازشون خبرداشتم.با همان ذهنیتی که قبلا از آن ها داشتم دست به تحلیل شون زدم.اما صرفا برام یک چالش ذهنی بود و آن زمان مثل حالا خیلی جدی به عمل کردن فکر نمی کردم.دریکی از همان روزهایی که با این فکرها خودم رو سرگرم و امیدوار می کردم،مامانم رو بیرون دیدم و بهم گفت که عمومحسنینا قراره تا یک ساعت دیگه بیان خونه مون.اتفاقا آن موقع زمانی بود که لبه پرتگاه افسردگی بودم و فقط به یک هول احتیاج داشتم و خودم رو با یک شاخه از افتادن جلوگیری می کردم.کسی که ظاهرش براش اهمیتی نداشت و نظر بقیه هم در مورد ظاهرش.کسی که فقط می گذروند و منتظر یک اتفاق عجیب بود.منتظر یک معجزه یا یک نشونه برای عمل.برای اینکه زمان مناسب فرا برسه.یه باوری هست که میگه نباید منتظر زمان مناسب موند که هیچ وقت چنین زمانی نمی رسه و چنین چیزی وجود نداره.اما من معتقدم که همیشه و در مورد همه چیز این صدق نمی کنه.بعضی وقت ها تنها کار و بهترین کاری که می تونی بکنی،هیچ کاری نکردن و صبر کردنه.با این حال کلید رو گرفتم و مثل موشک رفتم خونه که حموم برم و ریش هایی که مدت ها بود نزده بودم و به هم ریخته شده بود رو بزنم.شاید این همان نشونه بود.اما به هر حال دلم نمی خواست جلوی دخترهایی که مدت ها بود ندیده بودم،جلوی این خانواده این طوری باشم.سعی کردم تو یک ساعت آماده بشم و غرغر کردن های مامانم رو هم در مورد به هم ریختن خونه به جون خریدم.اما اونا تا غروب نیومدن و من هم اون موقع سرکار بودم.وقتی ساعت هفت یا هشت برگشتم،اون نبود.همون دختر عمویی که بهش فکر می کردم.یک آدم دیگه شده بودم و انگیزه و شادابی ام بیش تر شده بود.کمی که گذشت او هم اومد و بعد از دیدنش احساس کردم که ازش خوشم میاد.نه اینکه با برنامه ریزی قبلی باشه.احساس می کردم که تمام فکرهای قبل از این دیدار پیرامون رابطه و او اهمیتی نداشت و همه چیز از همان لحظه شروع می شد.یک آدم بی تفاوت و کم و بیش لش،یک آدم پاره به معنای خوب با یک ظاهر خاص آمد و برروی مبل نشست و سرش را توی گوشی اش کرد.مثل بچه می ماند و از قبل می دانستم که زود حوصله اش سر می رود.اما لازم نبود که من کاری کنم.لازم نبود که زور بزنم و زحمت بکشم.خودش بازی ای که در گوشی می کرد را به من معرفی کرد و وقتی اشتیاق من رو دید سعی کرد بهم یاد بده که باهم بازی کنیم.اما من نه تو این بازی خیلی خوب بودم و نه ازش خوشم می اومد.اما دلم می خواست که بهش نزدیک باشم و باهاش وقت بگذرونم.اونم با مهربانی و با حوصله بهم توضیح میداد و بعد ها در مورد خودش و علایق اش و مسائل شخصی اش بیش تر حرف زد و من هم فاز برداشتم که احتمالا از من خوشش میاد و من هم وقتی بیش تر می شناختمش،بیش تر ازش خوشم اومد.اونا رفتن و من تو ذهنم خنده هاش و نحوه خاص نشستن و ظاهر راحت اش رو مرور می کردم و لذت می بردم.دلم می خواست هرچه زود تر باهاش وارد رابطه بشم و مثل همیشه به تمهیدات معمول این مسائل فکر نمی کردم.فکر می کردم که فقط کافی است بهش ابراز علاقه کنم و اونم با فکری باز از این ابراز علاقه استقبال می کنه.چرا که فکر می کردم اون شب بهش خوش گذشته.اما ترسی هم از نه شنیدن داشتم.ترسی که باعث تنفرم از نظام بی نظام زندگی می شد و با خودم فکر می کردم که چرا وقتی یک نفر چفت منه،هیچ حمایتی از غیب نمی رسه و مگه این یک احساس متعالی و با دلیل نیست؟اگه نه پس چرا این احساس رو در دل من میندازن که آخرش سرخوردگی باشه.چرا نباید به کسی علاقه مند بشم که اونم فهمی از چفت بودن ما نداشته باشه؟درنتیجه نتوانستم به خودش بگم.زیرا آدم خجالتی ای هستم و می دانم که می گویند دخترها از آدم بی اعتماد به نفس و ترسو خوششون نمیاد.اما خوب این شخصیت من و روش بیان منه.چرا این طوری نگاش نمی کنند.اما می دونم که احتمالا دلش نمی خواست که کسی از این موضوع باخبر بشه که مجبور بشه جلوی اونا واکنش نشون بده.شاید ترجیح می داد که این موضوعی بین خودمون باشه.مثل زمانی که می گفتند تو دانشگاه وقتی یک دختر با دوست یا دوستاشه در این مورد چیزی نگو.اما من چطوری می تونم تنهایی باهاش روبه رو بشم؟خودم هم همین رو می خوام.به خصوص حالا که راه دیگه ای باقی نمونده.اما آن موقع واتساپش رو داشتم و هرچند که رو در رو یه چیز دیگه است،اما همینم فرصت کمی نیست.خلاصه اینکه این فرصت رو از بین بردم و به جای خودش به خواهرش گفتم و بعد از اینکه با عدم استقبالش مواجه شدم،دیگه اون دختری که باهاش در اون شب برخورد داشتم رو ندیدم.فکر می کردم که دارم بهش نزدیک تر میشم،اما دور تر شدم.حالا ترجیح میدم که هیچوقت چیزی نگفته بودم وحداقل می تونستم خود واقعی و راحتش رو ببینم.بدون هیچ توقعی.احساس می کنم که از دست من،از دست روشی که من انتخاب کردم،ناراحت است.اما آیا او می داند که همه این ها از دوست داشتن است؟وقتی که با تلگرام پسرعموم بهش پیام میدم و آنقدر شعور ندارم که بفهمم نمی خواد حرفاش رو جلوی او و تو گوشی او بزنه.واسه همین جواب لجوجانه ای بهم میده.زمانی که جلوی خانواده اش با سردی باهام برخورد می کنه و سعی می کنه من رو از سر خودش وا کنه.اما من نمی دونستم که کل خانواده اش می دونه و وقتی دارم باهاش حرف می زنم،زیر نظر همه شون هستم.هرچند که خودخواهی ام بهم میگه که مستقیم برم سراغ مادرش و ازش اجازه بگیرم و با خیال راحت باهاش حرف بزنم،اما از طرفی فکر می کنم که باید دنبال راهی باشم که یکبار برای همیشه بی واسطه و بدون مزاحم حرفم رو بهش بزنم.