توصیف (او)

نمی تونم انکار کنم که به اون حسی جنسی ندارم.حتی به اون پرزهای بازوش که شیو نشده.به اون لاک کاملا پاک نشده دست و پاش.به اون موی آشفته اش که از وقتی بیدار شده،شونه نخورده.به اون بی اعتنایی و بی ادبی اش و به اون بی حوصلگی اش که حتی حوصله خواب رو نداره.به اون بی ریایی اش که فضیلت اش نیست،بلکه فقط ویژگی شه.به اون اهمیت دادن ظاهری اش که فقط در حد یک هیجان زودگذره.که این ویژگی اش چه قدر شبیه منه.من هم چه قدر زود جوگیر می شم و حالا که بالغ تر شدم،چه قدر زود متوجه اش.چه قدر کشیدگی و ظرافتش برام جذابه.اینکه چه قدر کوچولوئه.درحدی که فکر می کنم من لاغر مردنی هم می تونم بلندش کنم و احساس مردونگی بهم دست بده.و چه قدر اتاق بهم ریخته اش رو دوست دارم و جالبه که وقتی نیم تنه اش رو ولو شده روی صندلی اتاقش دیدم،تو ذوقم نخورد.به هر حال اتاق خودشه دیگه.چه قدر تو دار و مرموزه و چه قدر دلم می خواد که ازش سردربیارم و چه قدر شناختن یک نفر می تونه ارزشمند باشه.اونم وقتی که فقط تو می شناسیش.چه قدر خوبه که کسی چیز زیادی درموردش نمی دونه و با کسی خیلی صمیمی نیست.چه قدر خوبه که خانواده اش انقدر از بقیه دورن و من هم چه قدر دلم می خواد از همه دور باشم.به جز عزیزترینانم که تعدادشون زیاد نیست.همچین دختری خوبه به شرطی که در مورد من استثنا قائل بشه.چه قدر دلم می خواد که حریم خصوصی بسیار گسترده خودمونو داشته باشیم.