نوشتن به خودی خود سخت نیست.به خصوص اگه بخوای مثل وقتی که حرف می زنی،بنویسی یا مثل وقتی که به صورت طبیعی و در روزمره فکر می کنی.نوشتن به صورت رضایت بخش و خوبه که سخته.نوشتن از چیزی که ارزشش رو داشته باشه و دوست داشته باشی.وقتی سعی می کنی بهترین چیزی که می تونی رو بنویسی.اما این قلقلک در مورد همه چیز وجود داره.وقتی که کتابی رو می خونی یا فیلمی رو می بینی.فکر می کنی شاید کتاب و فیلم بهتری وجود داشته باشه که بخوای وقتت رو صرفش کنی و الان داری وقتت رو تلف می کنی.چنین احساسی به طور کلی چیز بدی نیست.به هر حال باید بهترین چیزی که می تونید رو بخونید و ببینید.باید بهترین استفاده رو از وقت و وجودتون بکنید.مثل وقتی که فکر می کنید می تونستید لباس بهتری بخرید و باید مغازه های دیگه رو هم بگردید.مثل وقتی که فکر می کنی می تونی جفت بهتری داشته باشی.خوبه که سعی کنی انتخاب بهتری داشته باشی.ولی این انتخاب بستگی به خود شخص داره.مثلا وقتی که لباس میخرم،باید به جیبم هم توجه کنم.وقتی که کتاب می خونم و فیلم می بینم باید به ظرفیت ذهنی ام و تجربه خواندن و دیدنم هم توجه کنم.بعضی وقت ها در خواندن یک کتاب و دیدن یک فیلم عجله می کنی و نمی تونی به خوبی حق مطلب رو ادا کنی.بعضی وقت ها هم اعتماد به نفس لازم رو نداری و فاز آدم های عادی و دانشگاهی و منطقی رو می گیری.اونایی که میگن مثلا برای خوندن فلسفه باید از افلاطون شروع کرد.