می خوای پول دربیاری که چی بشه؟چه فرقی می کنه که تو چیکاره باشی و از چه راهی شکمت رو سیر کنی.آیا غیر از اینه که زندگی می کنی چون انتخاب دیگه ای نداری و فکر می کنی که حتی مرگ هم یک انتخاب نیست،زیرا خواهی نخواهی بهت تحمیل میشه؟حتی تو زندگی رو هم انتخاب نمی کنی.تو گیر کردی.هیچ راه خروجی وجود نداره.هیچ بهشتی وجود نداره و بهشت هم دیگه جذابیتی نداره.زیرا به شدت انسانیه و تو از هرچیز انسانی دیگه حالت بهم می خوره و اتفاقا مشکل اصلی ات همینه و آرزوت اینه که انسان نباشی.اما نمیشه.تو بودن و انسان بودن به شدت در هم تنیده است.تو نمی تونی چیزی جز این چیزی که هستی باشی و جز این رو تصور کنی.ذهن تو از جسمت و از واقعیت حسی جلو زده و همین ناامیدت کرده.احساس می کنی هرکس برای خودش زندگی می کنه و هیچ دیگری ای انقدر ارزش نداره که تو بخوای به خاطر اون زندگی کنی.واسه همینه که خدارو ساختیم و شکی نیست که تمام آرمان هامون خیال پردازی ای بیش نیست و کارکرد جسم مونه که برای ذهن ناامیدمون می سازه.چرا که نمی خواد از بین بره.اما بالاخره که از بین می ریم و هدف همونه.چه فرقی می کنه که امروز باشه یا فرد.اما آیا هدف چیزی جز تحمیل کردن خود بردیگری و چیره شدن براو نیست؟آیا هدف دفاع کردن جانانه از تمامیت مطلق شخصی مون نیست و حاضرنیستیم براش با هر کسی مبارزه کنیم؟آیا هدف چیزی جز حفظ خود است؟نه حالا که تا همیشه و هدف ساختن و شناختن خود هم نیست.ما نیازی به شناختن خود نداریم و فقط کافی است که به هوا و هوس خود در حد ظرفیت و توانایی هامون تن بدیم.