می دانم که قرار است حرفم را نقض کنم،اما برای بی توجهی به چیزی واقعا باید بهش بی توجهی کرد.نه اینکه درباره اینکه می خواهی بهش بی توجهی کنی،حرف بزنی.اگه می خوای به کسی پیام ندی،پیام نده.نه اینکه بهش پیام بدی که می خوای بهش پیام ندی.تو اتفاقا به شدت دلت می خواد که باهاش چت کنی،اما این چیزی نیست که دوست داشته باشی.یکم عجیبه،اما امکان پذیره.مثل وقتی که حوصله نداریم ورزش کنیم،اما دلمون می خواد ورزشکار باشیم.وقتی بیش تر در مورد یک موضوعی حرف می زنید،دوحالت به وجود می آید.اگه به این شکل حرف می زنید که ازش متنفرید و می خواهید کنارش بگذارید،یعنی بیش تر از هرچیز می خواهیدش.مثل زمانی که مدام از فضایل ترک خودارضایی می نویسید.درواقع شما به شدت آدم شهوتی ای هستید که مجبور به این شده اید که به ترک اش فکر کنید.وگرنه یک غریزه ای که نرمال باشد و از کنترل خارج نشده باشد که اصلا فکر آدم رابه خودش مشغول نمی کند.حالت دیگر زمانی است که ما می خواهیم یک کار را انجام دهیم،اما کونش را نداریم.شاید هم اصلا نمی توانیم و نمی خوایم بپذیریمش و می ترسیم اگه علیه اش بنویسیم،ما رو آدم تنبل و بی خودی بدونن.ولی هرچی که باشه بهتره اصلا در موردش حرف نزنیم.حداقل نه مستقیم و شخص به شخص.نه به کسایی که می شناسیم.نه اینکه حتی به بهترین دوست مون در موردش پیام بدیم.مگه چندتا از تصمیماتی که می گیریم را عمل خواهیم کرد.بیش تر تصمیات در حد یک ایده هستن که می خوایم آزمایش شون کنیم و بعضی هایشان حتی به آزمایش هم نمی رسن.شب که بخوابی و صبح پاشی از سرت می پره.مهم اینکه که تو چه شرایطی تصمیم رو گرفتی و شرایط همیشه یه جور نمی مونه.